Lárus, Eyrún og Ásthildur í Bandgasse

Ekkert skeð enn, Bumbulína hefur það greinilega rosalega gott í bumbunni þrátt fyrir plássleysi. Henni langar að fá að stækka og bolla sig upp aðeins lengur og ekki get ég gert neitt nema bara sætt mig við það. Þannig að við bíðum bara, allt orðið tilbúið fyrir prinsessuna, góð IKEA ferð afstaðin þar sem rúmið, skiptiborðið og fleira nytsamlegt barnadót og annað dót var keypt. Mín er búin að fara í gegnum hreingerningargeðveikina, búin að snúa öllu á hvolf hér í Bandgasse og breyta og gera meira kósý og þrífa. Fann þessa gríðarlegu þörf hjá mér á meðan ég var að baka skonsur í gær að sjóða og þrífa allar kryddkrukkurnar okkar og skipuleggjað þær betur. Þannig að á milli þess sem skonsurnar voru í ofninum var ég að kroppa límmiða af soðnum krukkum, solltið beluð En það er best að reyna bara að sjá skoplegu hliðina á þessu því þegar ég hugsa til þess að ég gæti þuft að bíða í meira en 20 daga í viðbót þá er mér eiginlega ekki hlátur í huga. Langar óstjórnlega að ljúka þessu af og fá að knúsa þá stuttu og loka þessu millibilsástandi.

Í dag á Þórný Linda afmæli, innilega til hamingju með það bestasta, vona að þú hafir það sem allra best í dag. Knús og kossar frá mér og Bumbulínu. Þetta væri nú góður dagur fyrir hana til að velja sér en hún er greinilega svolítil prímadonna og vill hafa sinn prívat dag…ef hann er þá til?

Austurríkismenn eru líka að kjósa nýja ríkisstjórn í dag. Allt í rugli, seinast var eins stjórn eins og við höfum á Íslandi í dag, stóri sósíalflokkurinn og stóri hægriflokkurinn voru saman í stjórn en gátu ómögulega komið sér saman um eitt né neitt þannig að seinustu 2 ár er ekkert búið að gerast í landinu og svo sprakk þetta allt saman í sumar og ákveðið var að kjósa aftur. Svo eru tveir öfga hægriflokkar hérna sem eru stórhættulegir en fá samt um 30% samanlagt og svo grænir sem fá í kringum 10%. Stóru flokkarnir fá svo sitt hvor ca. 30%. Þannig að eins og ég sé þetta, en ég er náttúrulega ekki sérfræðingurinn í þessu á heimilinu, þá er þetta erfið staða fyrir okkur vinsti fólk hér í Austurríki. SPÖ eða sósíalflokkurinn getur ekki farið í stjórn aftur með hægri flokknum ÖVP því það gekk svo hörmulega seinast, þeir leggjast ekki svo lágt að fara í stjórn með fasistum og græni flokkurinn nær ekki nógu góðu kjöri til að nægja í meirihluta. Þannig að þetta lítur alls ekki vel út. En mahl sehen, hvað gerist.

Við Lalli erum ekki búin að vera alveg þau duglegustu í því að taka myndir af Bumbulínu en við tókum okkur til í seinustu viku og smelltum nokkrum myndum af henni…

Eins og glögg augu hafa tekið eftir erum við búin að fjárfesta í einum Benjamín, húsmóðirin ætlar að gera sitt allra besta til að halda lífi í kornabarni og 2 plöntum í vetur….ég er alveg viss um að kornabarnið fær nóg af ást og umhyggju en ég er hrædd um að mínir ógrænu fingur eigi ekki eftir að vera nóg fyrir plönturnar….en það má alltaf reyna.

Vonandi verður Bumbulína ekki lengur Bumbulína þegar ég skrifa næst, ég er ekki búin að ákveða alveg hvernig þetta verður með síðuna og myndir þegar þær koma, en væntanlega verður myndasíðan læst, ekkert mál að fá lykilorðið þegar þar að kemur, bara senda emil á mig eða Lalla eða kommenta á síðuna.

Þangað til næst

Eyrún

“It’s the end of the world as we know it” þessi lína sönglaði aftur og aftur í hausnum mínum á mánudaginn þegar “Lehman Brothers” fór á hausinn, síðast þegar að ég bloggaði var ég mjög nálægt því að skrifa um Kreppu-kapitalista sem að hlaupa undir pilsfald ríkisins þegar það kólnar á mörkuðunum. En svo fannst mér það ekki passa inní bloggfærsluna um bumbulínu, sem dansaði fyrir pabba sinn í gær þegar hann lofaði að segja henni frá indíánum og fleiri merkilegum hlutum í þessum heimi.

En svo er það varla viðeigandi að skjóta á Kapitalista á þessum síðustu og verstu tímum, markaðarnir virðast að hruni komnir og allskonar merkilegir peningamenn vita ekkert hvað þeir eiga að gera, að ráðast að þeim núna er svipað og að kæra ljósmæður, kvelja dýr og yfirleitt koma illa fram við þá sem að geta ekki varið sig. Ég efast reyndar ekki um að Kapitalistar myndu sparka í ketti og nýta sér bága stöðu annara til að græða, það er svona nokkur vegnin í þeirra stefnu - þeir hæfustu lifa af og allt það. En það væri ekki í mínum anda að taka upp þeirra aðferðir og sparka í þá, nú þegar þeir liggja ótrúlega vel við höggi. Það er munurinn á okkur og þeim, fyrir þeim er gróðinn höfðumarkmið og það skiptir litlu máli hvernig hann kemur til. Reyndar tók ég eftir því að þau línurit sem sett eru upp þessa dagana ná flest ekki lengra aftur en 2005 og sína uppganginn til 2007 og svo ná línurnar aftur niður að því sem þær voru 2005 - var 2005 svo hræðilegt ár? Eða hversu langt sem menn reyna að fara aftur, hjálpar það okkur ekki bara við að komast með lappirnar niður á jörðina. Ná ágætistaki á raunveruleikanum og halda fastar í það núna heldur en við höfum áður gert. Satt best að segja held ég að vesturlönd hafi gott af “kreppu”, sem ýmsir segja að sé reyndar aðeins hjá sérstökum gerðum af bönkum. Kanski fær þessi kreppa okkur til þess að hætta að einblína á gróða á hinum og þessum mörkuðum og flytja fókusinn yfir á alvöru gæði - gera okkar umhverfi betra þ.e. koma börnunum okkar á betri stað en við erum á. Ísland fór ekki úr því að vera eitt fátækasta land Evrópu yfir í að vera eitt það ríkasta á ca. 90 árum vegna þess að bankarnir okkar skiluðu svo gríðarlegum arði eða vegna þess að forstjóri Eimskips fékki milljarða í laun. Skólakerfið varð betra, börnin vissu meira ergó fullorðið fólk framtíðarinnar vissi meira og þannig stóð samfélagið sig betur. Við gætum öll vitað svo miklu meira, sem sýnir sig einna helst í því hvernig við rekum samfélagið okkar. Dæmi: Í staðin fyrir að prenta ljóð eftir skáld er sett fram hugmynd um að reisa styttu af því, með hvoru er skáldi sýnd meiri virðing - að lesa ljóð þess eða gera eftirmynd af útliti þess?

Mig vantar að komast í skóla, fá nýjar hugmyndir og rifja upp gamlar, sem betur fer er stutt þar til skólinn byrjar og ég ætti í rauninni að vera að vinna að verkefni en ekki blogga.

Kreppa er bara hugarástand og tækifæri til að breyta því sem miður fór. Endilega nýtið það.

Lalli 

Við komumst heil heim í Bandgasse, eins og venjulega var eitthvað smávegis að í fluginu en ég nenni ekki að blogga aftur um svoleiðis smáræði. Það eru miklu merkilegri hlutir að gerast í kringum um mig, það styttist og styttist í að ég verði pabbi. Á síðustu mánuðum hefur Eyrún breyst í móður, allir sem sjá hana sjá að hún er um það bil að að verða og í rauninni orðinn mamma, það sér það aftur á móti enginn á mér. Á mér verður engin greinileg breyting, það sér það enginn að ég er pabbi fyrr en ég geng rígmontinn með barnavagn niður Graben á sunnudegi, eða stend orðlaus á fæðingarheimilinu og sé tvær fallegustu manneskjur heimsins liggja saman eftir að hafa framkvæmt hálfgert kraftaverk. En mér er alveg sama þó að enginn sjái það á mér, ég get samt sem áður ekki beðið. Það er allt að verða tilbúið hjá okkur, ein IKEA ferð eftir og þá er heimilið tilbúið fyrir Bumbulínu.

Annars var ég næstum því búinn að gleyma því hvað mér líður vel hérna í Bandgasse, ég fann það bara þegar ég gekk inn eftir stressandi ferðadag, við vorum kominn heim. Líklegast væri það sama tilfinning á Íslandi ef við ættum okkar heimili þar, það er óneytanlega þægilegt að það taki bara 20 mínútur að komast í algjöra sveit, hafa allstaðar fjöll og hafið. Það verður ljómandi að flytja aftur heim, en það verður ekki strax.

Þessi dagur er víst sá síðast þar sem alvöru sumar ræður ríkjum í Vín, síðan tekur haustið við. Haustið er fallegur tími, þá kemur kyrrð og smá kuldi og við brotthvarf hitans fær fólk orku til að hugsa og í rólegheitum hlaða orkuna.

Núna er kominn smá rythmi á lífið aftur eftir sumarvinnubrjálæðið, þá gefst manni tími til þess að blogga meira. Það gerum við Eyrún líka, bráðum ætla ég að skrifa færslu um óþolaidi Kapitalista sem í kreppu breytast algjörlega, en meira um það síðar.

Kveðjur úr Vín,

Lalli

Þá er brottför í nánd. Þetta er búið að vera yndislegt sumar hér á Akureyri, við Bumbulína erum búnar að hafa það ofsalega gott. En ég hlakka ofboðslega til að komast heim í kotið mitt, fara að undirbúa hressilega fyrir komu gullmolans míns og hafa það gott heima.

Förinni er heitið á Eyrarbakka þar sem við fjölskyldan ætlum að hafa það gott í leti og afslöppun næstu viku og svo er áætluð för af landi brott á þriðjudaginn 2. september.

Takk kærlega fyrir mig og okkur, takk þeir sem ég náði að knúsa, knús á þá sem ég náði ekki að knúsa og hafið þið það öll yndislega súper gott áfram. Svo vona ég að ég nái að knúsa sem flesta fyrir sunnan áður en ég þarf að mæta í flug.

Bless kex,

Eyrún og Bumbulína

Við Lalli skelltum okkur í Vaglaskóg á mánudaginn á fína húsbílnum þeirra Ástu og Geira. Það var rosalega notalegt, við vorum bara í rólegheitum, þetta var lúxus útilega, við í hlýjunni inní húsbíl eða í hlýjunni og sólinni rétt fyrir utan húsbílinn en við gerðum ekki mikið meira. Ég prjónaði og prjónaði og Lalli las og svo spiluðum við scrabbl á kvöldin. Seinna kvöldið vorum við mjög góð í Scrabblinu og gerðum mörg fyndin orð. Svo þurfti Lalli að fara að vinna seinnipartinn á miðvikudaginn þannig að þá lulluðum við í bæinn aftur.

Það er svo notalegt að vera í útilegu, vakna þegar maður vill, kveikja á rás 2 og fá sér góðann morgunbita. Mest fannst mér samt notalegt að hafa Lalla með mér allann daginn. Ég var farin að sakna hans svo mikið því hann var búinn að vera að vinna svo mikið og líka allann daginn, farinn áður en ég vakna og kemur svo um 8, við borðum kvöldmat og náum um 2 tímum saman áður en hann lognast útaf. Ég er svo vön því að deila mestan partinn af deginum með honum og hafa hann hjá mér að þetta er hálf skrítið og erfitt að vera svona mikið í burtu frá honum. Hann er líka svo duglegur fyrir Bumbulínurnar sínar og vinnur og vinnur. Ég hlakka bara til þegar við förum aftur út og höfum september saman í fríi og undirbúningi.

En við hlustuðum mikið á útvarpið í útilegunni, eitthvað sem ég hef ekki gert mikið af seinasta ár. Ég hlusta eiginlega bara á útvarpið hér á Íslandi. En ég heyrði þá 2 ný lög sem eru svo flott, þau eru alveg á repeat hjá mér núna. Það er nýja lagið með Hjaltalín - Þú komst við hjartað á mér og nýja lagið með Coldplay - Viva la vida. Snilldar lög. Þarf eiginlega að hlusta meira á útvarpið úti til að heyra meira af nýrri tónlist, eða hafa kveikt á Gotv.

Við Lalli skráðum okkur í sambúð í gær, núna á ég ekki lengur heima heima hjá mér, heldur í Klettaborginni. En það er nú næstumþví heima. Við erum rosa glöð og sæl með það að vera offissíallí saman, en ég veit ekki alveg hversu mikið þetta breytir okkar tilvistí pappísheimum. Allavegana þarf Lalli þá ekki að borga mér meðlag þegar Bumbulína kemur í heiminn.

Ég kláraði samfestinginn sem ég var að prjóna fyrir Bumbulínu í gærkvöldi og keypti í næstu prjónaverkefni í gær. Núna er ég byrjuð á bleikri, sætri peysu:-). Það er verkefnið í dag, prjóna, horfa á Will og Grace og kíkja svo á tónleika í kvöld. Hljómar bara nokkuð vel.

Nú ætla ég að halda áfram með peysuna, en ég ætla að skella nokkrum myndum inn í lokinn. Versegú.

Lalli Grillmeistari

Eyrún, Bumbulína og Húsbíllinn

Eyrún og Bumbulina með sólina í augunum

Skötuhjúin

Scrabblið góða

Við offissíallí saman í sambúð

Það er búið að vera margt í gangi hjá okkur Bumbulínu þessa dagana. Við fórum fjölskyldan saman í mæðraskoðun á fimmtudaginn og ljósmóðirin varð rosalega skotin í Bumbulínu, sagði að hún væri fyrirmyndarbarn og passleg í alla staði. Við vissum það nú áður en við fórum í skoðunina en það er alltaf gott að fá staðfestingu á því frá “fagmanni” í svoleiðis málum Við fórum svo seinna um daginn í sónar og Ragnheiður læknir var líka rosalega ánægð með Bumbuskottið okkar, sagði að hún væri alveg eins og hún á að vera á þessum tíma. Hún var líka alveg viss um að Bumbulína er stelpa þannig að ég þori nokkurnveginn að prjóna bleika peysu fyrir hana. En auðvitað er okkur alveg sama um hvort þetta er Bumbulína eða Bumbus, bara að það komi heilbrigt út úr bumbunni, það er fyrir öllu.

Svo er ég búin að vera að reyna að skrá mig á atvinnuleysisbætur því það eru ekki til neinar bætur fyrir konur sem eru óléttar/ófrískar/þungaðar/barnshafandi/vanfærar (við íslendingar eigum svo frábær orð yfir þetta ástand) og eru orðnar þreyttar en ekki veikar, geta svosem alveg unnið en það er ekki alveg optimal. Þannig að svo við færum ekki alveg á kúpuna þá ætla ég að reyna að fá smá pening frá ríkinu til að hjálpa okkur að brúa þessa 2 mánuði þangað til að ég fæ fæðingarorlof. Það er bara að reynast flóknara og erfiðara en mér hefði órað, vegna þessa að ég er námsmaður þá á ég eiginlega bara ekki rétt á neinu og má bara lifa á loftinu ef ég fæ ekki vinnu á sumrin. Reglurnar eru semsagt þannig að til að fá 100% bætur þá þarftu að vera búinn að vera í 100% í 1 ár. En þar sem ég er námsmaður og búin að vera það frá því að ég varð 6 ára þá á ég hvergi á lífsleiðinni ár þar sem ég var í 100% vinnu og hvað þá á seinustu 36 mánuðum. Maður má semsagt geyma “bótaréttinn” í 36 mánuði ef maður er námsmaður. Þannig að ég réttsvo næ að skrapa saman 12 vikum á seinustu 3 árum þar sem ég var samfellt nota bene í 100% vinnu, maður má ekki nota nokkar vikur þetta ár og setja saman við vikurnar sem maður vann árið á undan. Þessar 12 vikur gefa mér 25% bótarétt sem er eitthvað í kringum 1000 kall á dag. Víhhí. Ef ég ætti ekki heima hjá mömmu og pabba og ætti ekki svona duglegann mann þá yrði ég held ég að læra að ljóstillífa.

Ég held að það sé alveg ljóst að það er ekki hægt að lifa á sósíalnum á Íslandi. Þetta er ekki alveg hræðilegt fyrir mig því að ég á góða að en hugsa sér fyrir þá sem hafa það ekki svo gott og nú þegar bankarnir eru búinir að loka búðinni hjá sér þá get ég vel skilið að fólk nái ekki endum saman. Hmm erum við ein af ríkustu þjóðum í heimi og förum svona með námsmennina okkar og litla mannin?

Jæja áfram með smjörið, ég er nefninlega búin að brasa margt meira á seinustu 2 dögum. Ég fór loksins í sjónmælingu og komst að því að ég er komin með - 0,75 og -1. Það hlaut að koma að þessu, hélt kannski að ég yrði svarti sauðurinn eða gyllta svínið forever í þessari fjölskyldu og fengi aldrei gleraugu. En ég er búin að velja mér þessi fínu gleraugu með glimmeri á hliðunum Það fer að styttast í myndastund hér á vefnum þannig að ég skelli þá kannski nokkrum myndum inn af gripnum.

Það er nú ekki margt fleira sem við vorum að brasa við stelpurnar, ég var aðeins að ýkja hérna áðan, ég fór bara í klippingu í gær og er orðin rosalega fín.

Nú er bara málið að hvíla sig í dag og prjóna, kannski hlusta aðeins á Fritz Wunderlich syngja Im wunderschönen monat mai e. Schumann. Ég mæli með því á svona fallegum degi.

Þá er helmingurinn af Íslandsdvölinni okkar þetta sumar liðinn. Ég og Bumbulína erum búnar að vera duglegar að vinna á Lyfjadeildinni með Mömmu/Ömmu. Núna erum við að reyna eftir bestu getu að vera sem rólegastar svo við fáum alveg örugglega ferðaleyfi heim í september. Ég hef nú samt alveg nóg af verkefnum, þarf að vera dugleg að prjóna heimferðarfötin fyrir Bumbulínu, lesa allar íslensku jólabækurnar sem ég get ekki tekið með mér út, blogga, sofa því ég býst ekki við því að sofa mikið á næstunni og njóta lífsins. Lalli er búinn að vera rosalega duglegur að vinna og er eiginlega alltaf í vinnunni eða að hjálpa í Klettaborginni eða Eyrarlandsveginum.

Við erum búin að hafa það gott í júlí, Lára, Hrafnkell, Margrét og Daníel komu öll norður helgina sem við komum og við höfðum það gott saman fjölskyldan. Svo var ættarmót í fjölskyldunni hans Lalla eina helgina í júlí, þar voru allir afkomendur Ömmu Hönnu samankomnir. Það var alveg æðislega gaman að hitta alla og vera saman þá helgi. Helga og Ragnar komu eitt kvöldið til okkar í kaffiboð og við bumburnar fengum að blaðra og blaðra um allt og ekkert sem tengist því að vera með bumbuskott í bumbunni, úff hvað það var notalegt. Svo er Þórný komin til landsins og það er búið að vera yndislegast í heimi að dandalast með henni, fara í flottasta kaffiboð sem ég veit um til hennar og blaðra um allt sem við höfum verið að gera seinustu árin. Svo gott að koma aftur í Eikarlundinn sem var nú hálfgert annað heimili mitt þegar ég var yngri.

Planið fyrir ágúst er að hvíla mig og klára öll verkefnin mín, fara svo suður 23. ágúst með mömmu og eyða seinustu vikunni í ágúst á Eyrarbakka með Mömmu og Pabba og vonandi einhverjum fleirum úr fjölskyldunni, svo koma allir allavegana á föstudeginum og við ætlum að vera saman aftur fjölskyldan helgina áður en við fljúgum út. Svo er brottför heim 2. september.

Nú er ég búin að brjóta ísinn aftur og á þá vonandi auðveldara með að blogga meira. Þarf að setja eina góða bumbulínumynd hérna inn fljótlega.

Til hamingju með afmælið besta besta stóra systir, vonandi hefuru það gott í dag bestasta. Hlakka til að sjá þig næst.

Kv, Eyrún og Bumbulína

Við erum komin heim, reyndar fyrir margt löngu eða e.t.v. ekki löngu en a.m.k. nokkrum dögum. Við komum heim eftir ævintýra ferðalag a la Iceland Express, þar sem við fengum tölvupóst ca. 19 klst fyrir brottför sem sagði okkur frá því að við myndum ekki lenda Akureyri eins og fyrirhugað var heldur Egilstöðum og okkur yrði svo komið til Akureyrar með rútum. Það var nú ekkert stórmál, enda smá fórn fyrir lengingu flugbrautarinnar á Akureyri og bættar samgöngur á landsbyggðinni. Óneitanlega leiðinlegt að hafa þrisvar reynt að lenda á Akureyri og bara einu sinni tekist. Rétt um það bil hálftíma fyrir lendingu á Egilstöðum fengum við þær fréttir að annar hreyfill vélarinnar væri bilaður og því yrðum við að lenda á Keflavík. Ekki af öryggisástæðum heldur þeirri ástæðu að þar voru mennirnir sem gætu gert við vélina, en þessi viðgerð átti að taka 2-3 daga samkvæmt því sem flugþjónninn sagði okkur, síðan bætti hann því við að við myndum fá frekari upplýsingar inni í Flugstöð Leifs Eiríkssonar. Engar upplýsingar var þar að fá, aðeins bláir plastmiðar merktir “IGS Transfer ticket”, við reyndum allt hvað við gátum hringdum jafnvel í þjónustuver Iceland Express, en þar mætti manni hið ágæta viðhorf “kúnninn er asni sem segir já við bulli”. Eftir u.þ.b. 40 mínútur af bið í Leifsstöð kom tilkynning í kallkerfið að við mættum fá okkur að borða í Kaffiteríunni og brottför yrði eftir aðrar 40 mínútur. Þegar við höfðum snætt Sómasamlokur röltum við að hliði nr. 4 en þar var engann að finna, en fyrir utan stóð vél sem verið var að gera við. Aha! Þannig var þetta þá, við vorum flutt til Keflavíkur til þess að hægt væri að gera við bilunina og flytja síðan farþegana sem áttu pantað far til Danmerkur með sömu vél síðar. Einfalt og skiljanlegt, þó það sé leiðinlegt að bíða. En afhverju í andskotanum var einfaldlega ekki hægt að segja okkur þetta. Í staðin fyrir að búa til bull sögu um að þetta tæki nokkra daga og síðan segja okkur ekki neitt! Við kynntumst álíka skorti á upplýsingum að hálfu Flugleiða í vetur þegar við vorum veðurteppt í Frankfurt. Þá biðum við í einhverja 9 tíma og á tveggja tíma fresti var okkur sagt að þetta yrði skoðað, en með því að fara inn á netið á komumst við að því að flugið okkar hafði verið fellt niður vegna veðurs löngu áður. Við biðum og biðum eftir því að fá að vita hvort við Flugleiðir útveguðu okkur hótelherbergi, en á endanum létu starfsmenn flugleiða sig hverfa og við stóðum klukkan 21.00 í Frankfurt og vissum lítið sem ekkert. Þarna hefði verið frábært að fá að vita að þeir ætluðu sér aldrei að aðstoða okkur og fresta fluginu um 24 tíma.

Upplýsingar eru sem sagt gulls ígildi þegar kemur að samskiptum við flugfélög, en það er eins með upplýsingar flugfélaga og gull - það er ekki auðfinnanlegt.

Að öllu tuði slepptu þá er yndislegt að vera komin heim, Bumbulína dafnar og við Eyrún erum kát og hress. Ég er meira að segja búinn að veiða, sleppa og missa fisk og við búin að hafa það ljómandi fínt.

heyrumst, sjáumst og allt það,

Lalli

Við Eyrún erum bæði búin í prófunum, já og Bumbulína líka sem hjálpaði mömmu sinni í sínum prófum og gaf pabba sínum kraft til að klára 4 próf á 2 dögum. Núna tekur við rólegheita tími í Vínarborg með afslöppun, Sveinn kemur til okkar og tekur við íbúðinni í sumar og passar hana fyrir okkur. Rólegheitin byrja nú samt ekki fyrr en á mánudaginn, fyrst er eftir eitt stykki úrslitaleikur í EM í fótbolta; Spánn vs. Þýskaland. Algjör draumaúrslitaleikur - borgin verður full af syngjandi kátu fólki. Stemningin í borginni hefur verið góð þá daga sem leikirnir í Vín hafa verið, sérstaklega þegar austurríska liðið lék sína leiki, fólk kom hægt og bítandi út úr skelinni sinni og þorði að sýna tilfinningar og hveta sína menn. Hámarki náði það þegar allir biðu eftir sigri á Þjóðverjum í síðasta leiknum, jafnvel fjölmiðill eins og Der Standard sem venjulega er bara kaldhæðinn gagnvart þjóðarstolti og þessháttar hlutum birti grein á forsíðunni sem einfaldlega “warum wir gewinnen” minnir mig. En fyrir lítinn munn austurrískra var þýskt stál of stór biti. Þrátt fyrir það var fólk ánægt með sitt lið, a.m.k. að mestu leiti og fólk stóð á bak við “strákana sína” - sem er nýlunda í austurrískri fótboltamenningu, a.m.k. þess tíma sem við höfum verið hér.

Skemmtilegasta stemningin var samt þegar Tyrkir og Króatar áttust við í 8-liða úrslitum, ég man ekki hvernig hlutföll þessara þjóðarbrota eru, hvort að í borginni séu 50.000 Króatar og 40.000 Tyrkir. Innflytjendur af 1.-3. kynslóð sem óku um götur bæjarins flautandi og veifandi fánum, en komu svo saman í hverfinu þar sem flest þeirra búa 16. hverfi. Ég fæ alltaf einhverja jákvæða tilfinningu þegar fólk eins og þessir innflytjendur fá tækifæri til að gleðjast og vera miðpunktur jákvæðrar athygli í fjölmiðlum.

En úrslitaleikurinn er eftir og ekkert annað hægt að gera samgleðjast þeim sem komust í úrslit og vona að Spánn vinni! Austurríkismenn taka því illa ef að Þjóðverjar (Piefke!) verða Evrópumeistar í Vínarborg, rígurinn á milli stál risans og jóðlandi dversins er óneytanlega til staðar. Þeir austurrísku kunna ekki alveg að vera litla landið, á meðan að Þjóðverjar eru 90. milljónir eru Austurríkismenn aðeins 9. milljónir og þrátt fyrir það hafa þeir ekki áttað sig á íslenska “miðað við höfðatölu” trixinu - heldur reyna þeir að rífa kjaft og verða svo fúlir ef þeir tapa. Á þýsku sjónvarpsstöðinni ZDF-dokukanal var í gær, mynd sem hét Schweiz und Österreich A-Z, þar var talið upp allt það jákvæða um Svissarana og svo þegar röðin kom að Austurríki var fjallað um sjálfsmorðstíðni og skellt fram tilvitnunum frægs fólks sem flestar tóku á því neikvæða/kaldhæðnislega um Austurríki. Tvær þeirra voru nokkuð góðar, fyrst ein frá Beethoven þar sem hann sagði að Austurríkismenn myndu aldrei gera uppreisn ef þeir ættu bjór og pylsur! En svo kom líklega skíringin á því afhverju Þjóðverjum líkar svona “illa” við jóðlandi smá-granna sinn. Austurríkismönnum tókst nefnilega að gera Beethoven í augum sögunnar að Austurríkismanni en Hitler að Þjóðverja - og þar liggur hundurinn grafinn.

 Kveðjur úr Vín,

Lalli