Lárus, Eyrún og Ásthildur í Bandgasse

Sá sem les þennan pistil gerir það á eigin ábyrgð, hann inniheldur lýsingar sem gætu fara fyrir brjóstið á fólk sem heldur að hagkerfi (hér eftir nefnt kerfið) sé skapað af mönnum vildu samfélaginu vel, það er skapa af mönnum sem með því vildu koma sínum hagsmunum að.

—–

Ég á eitthvað erfitt með að einbeita mér þessa dagana, það versta er að það er ekki bara litla pabbarósin sem að stelur athygli pabba síns, heldur hugsa ég of mikið um kreppuna, kapitalisma, úrlausnir, vandamál, ómálefnalegt tuð, gróusögur, ónýt bankakerfi, ónýt myntkerfi - því miður þá skiljið þið hvert ég er að fara. Það er svo sem ekkert nýtt að ég hugsi um það sem er í gangi í heiminum, stjórnmál, mannlegt samfélag - heimsmálin. Það væri nú óeðlilegt að vera í stjórnmálafræðinámi án þess að hafa áhuga á umhverfinu sínu.

Umræðan á Íslandi finnst mér oft vera á svolítið lágu plani, fáir koma með hugmyndir og þeir sem koma með hugmyndir eru í raun og veru bara búnir að laga sínar hugmyndir um úrlausn kreppunnar að þeim hugmyndum sem þeir áttu fyrir krepppu. Sjálfstæðisfokkurinn vill starta kerfinu upp á nýtt, þessu sama sem kom okkur um koll, VG leggur til að við einangrum okkur og varar sérstaklega ESB og gjaldmiðilinum Evru, Framsókn reynir að eyðileggja sig og gengur bara nokkuð vel - enda er það ágætis lausn við ýmsum vanda þ.e. losna við Framsókn, Frjálslyndir þaga enda flytja útlendingar umvörpum úr landi og kreppan er ekki í sjávarútveginum. Hvað gerir Samfylkingin? Reynir að gera málamiðlanir, fara bil beggja og svo fara í ESB. Þar liggur klofningurinn í mér, sem situr í vegi fyrir því að ég vinni ritgerðir og nái fókus. Eigum við litla Ísland annað val en að gera málamiðlun, fá lán og reyna bara að gera betur í þetta skiptið? Vonandi hafa sem flestir sem þetta lesa séð Zeitgeist bæði fyrri og seinni myndina, kerfið sem að stjórnar þessu heimi er meingallað, ósanngjarnt og ósiðlegt. Ein besta og frumlegasta lausnin á vandamálinu væri án vafa að gerast tilraunasamfélag fyrir “The Venus Project”, en það er varla raunhæfur möguleiki, af ýmsum ástæðum eins og t.d. þeirri að ég ræð ekki einn og svo því að þeir sem ráða og eiga mikla peninga og þar af leiðandi hagsmuni að gæta í því samfélagi sem við nú búum í væru varla til í að fórna því bara til að leyfa hinum að líða betur - ef þeir vildu öllum vel væru þeir ekki svona valdamiklir og ríkir og fyrir löngu búnir að koma til móts við aðra. Samkeppni var lykilorðið og ef við pössum okkur ekki þá verður það ásamt græðgi aftur leiðarljós íslensk samfélags.

Ég er sem sagt að klofna, í mér eru tveir helmingar, þið ráðið hvorn þeirra þið teljið betri helminginn. Annar helmingur minn, þetta er líklega hvatvísi hluti minn, vill henda öllu því sem áður hefur verið, taka upp kerfi þar sem samvinna er leiðarljósið og raunverulegt jafnrétti, frelsi og systkinalag ræður ríkjum. Þessi helmingur vill róttæka breytingu, ekki bara lán eða einangrun í sama kerfi. Heldur umpólun, burtu með kerfið eins og það leggur sig. Hinn helmingurinn, e.t.v. sá leiðinlegri og jafnvel skynsamari, vill vegna þess að við erum bara peð stödd mitt í kerfi sem við ein getum ekki umturnað þó við myndum dissa það og búa til samfélag án gjaldmiðils þar sem fólk gerir hlutina vegna þess það vill gera þá en ekki þarf að gera þá. Vegna þess að við getum ekki ein og sér breytt lífi allra þeirra sem lifa í heiminum er skynsamlegra að vinna með þeim í að bæta þetta meingallaða kerfi sem sumir virðast halda að sé náttúrulögmál. Við vinnum í þessu meingallaðakerfi en breytum því innan frá, og vinnum saman með þeim sem þar eru og eru okkur sammála - þeir eru fleiri en margir vilja halda. Það er nefnilega svo sorglegt að meirihluti fólks fellur undir skilgreininguna sem almúgi: eignalaus og valdalaus vegna þess að fjármálakerfið endar alltaf þannig að örfáir græða meðan allir hinir aumingarnir tapa. Hversu margar kreppur það tekur fyrir fólk að skilja þetta er óvíst, en sem hluti af Evrópu erum við betur varin fyrir innlendum siðspilltum eiginhagsmunaseggjum og í fjöldanum er betra að vinna saman gegn kerfinu sem að kom okkur í þessa stöðu.

Það að umbylta Íslandi í flýti núna breytir heiminum að svo litlu leyti að það hefði ekki áhrif á heildarmyndina, en æ fleiri sjá nú hvernig veruleikinn er; lýðræðislega kjörnir fulltrúar fólksins reyna nú að bjarga risafyrirtækjum eins og bílaframleiðendum Þýskalands eða Simens hér í Austurríki. Bankar fá milljarða styrki í samfélögum þar sem ríkið hefur undanfarin ár dregið sig úr mörgum af sínum höfuðskyldum.

 Á meðan þurfum við að undirbúa okkur, vita hvað við viljum og vita að sama í hvaða dilkum sem við erum, hvort þeir heiti karl eða kona, Samfylking eða VG eða í þjóðernis og þjóðlanda dilka eins og Ísland, Austuríki eða Indland. Þá höfum við öll sömu vandamál og viljum öll það sama, réttlátt samfélag.

“It’s the end of the world as we know it” þessi lína sönglaði aftur og aftur í hausnum mínum á mánudaginn þegar “Lehman Brothers” fór á hausinn, síðast þegar að ég bloggaði var ég mjög nálægt því að skrifa um Kreppu-kapitalista sem að hlaupa undir pilsfald ríkisins þegar það kólnar á mörkuðunum. En svo fannst mér það ekki passa inní bloggfærsluna um bumbulínu, sem dansaði fyrir pabba sinn í gær þegar hann lofaði að segja henni frá indíánum og fleiri merkilegum hlutum í þessum heimi.

En svo er það varla viðeigandi að skjóta á Kapitalista á þessum síðustu og verstu tímum, markaðarnir virðast að hruni komnir og allskonar merkilegir peningamenn vita ekkert hvað þeir eiga að gera, að ráðast að þeim núna er svipað og að kæra ljósmæður, kvelja dýr og yfirleitt koma illa fram við þá sem að geta ekki varið sig. Ég efast reyndar ekki um að Kapitalistar myndu sparka í ketti og nýta sér bága stöðu annara til að græða, það er svona nokkur vegnin í þeirra stefnu - þeir hæfustu lifa af og allt það. En það væri ekki í mínum anda að taka upp þeirra aðferðir og sparka í þá, nú þegar þeir liggja ótrúlega vel við höggi. Það er munurinn á okkur og þeim, fyrir þeim er gróðinn höfðumarkmið og það skiptir litlu máli hvernig hann kemur til. Reyndar tók ég eftir því að þau línurit sem sett eru upp þessa dagana ná flest ekki lengra aftur en 2005 og sína uppganginn til 2007 og svo ná línurnar aftur niður að því sem þær voru 2005 - var 2005 svo hræðilegt ár? Eða hversu langt sem menn reyna að fara aftur, hjálpar það okkur ekki bara við að komast með lappirnar niður á jörðina. Ná ágætistaki á raunveruleikanum og halda fastar í það núna heldur en við höfum áður gert. Satt best að segja held ég að vesturlönd hafi gott af “kreppu”, sem ýmsir segja að sé reyndar aðeins hjá sérstökum gerðum af bönkum. Kanski fær þessi kreppa okkur til þess að hætta að einblína á gróða á hinum og þessum mörkuðum og flytja fókusinn yfir á alvöru gæði - gera okkar umhverfi betra þ.e. koma börnunum okkar á betri stað en við erum á. Ísland fór ekki úr því að vera eitt fátækasta land Evrópu yfir í að vera eitt það ríkasta á ca. 90 árum vegna þess að bankarnir okkar skiluðu svo gríðarlegum arði eða vegna þess að forstjóri Eimskips fékki milljarða í laun. Skólakerfið varð betra, börnin vissu meira ergó fullorðið fólk framtíðarinnar vissi meira og þannig stóð samfélagið sig betur. Við gætum öll vitað svo miklu meira, sem sýnir sig einna helst í því hvernig við rekum samfélagið okkar. Dæmi: Í staðin fyrir að prenta ljóð eftir skáld er sett fram hugmynd um að reisa styttu af því, með hvoru er skáldi sýnd meiri virðing - að lesa ljóð þess eða gera eftirmynd af útliti þess?

Mig vantar að komast í skóla, fá nýjar hugmyndir og rifja upp gamlar, sem betur fer er stutt þar til skólinn byrjar og ég ætti í rauninni að vera að vinna að verkefni en ekki blogga.

Kreppa er bara hugarástand og tækifæri til að breyta því sem miður fór. Endilega nýtið það.

Lalli 

Undarlegt hvað svona lítil kríli eru fljót að sameina foreldrana, bumbulína er ekki einu sinni kominn í heiminn og pabbinn og mamman komin með sömu bloggsíðu - vonandi tekst henni ekki að koma okkur í krumpugalla í stíl alveg strax.

Þar sem ég hef aldrei áður bloggað á svona flottri síðu á það eftir að taka mig tíma að aðlagast herlegheitunum, fluttur úr .blogspot.com kofaskrípli í privat-lénshöll.net. Það lýður nú e.t.v. samt ekki á löngu þar til ég breytist í lénsherra og umtruna öllu hérna, geri þetta svolítið strákalegra, hauskúpa hér, fótbolti þar og þessháttar. Og þó ætli það nokkuð? Hauskúpur teljast seint minn stíll. Annarrs ætti ég ekkert að ybba gogg, í krónískum hlýrabol eftir óvarlegt sólbað/skólabókarlestur og rauður eftir því.

En talandi um rautt. Ég hef verið að skoða síðu sem heitir freedocumentaries.org, þar sem maður getur horft á pólitískar heimildarmyndir ókeypis og með góðri samvisku þar sem að síðan passar að allt sé löglegt. Ég get ekki annað en beðið ykkur um að taka fyrst ca. 90 mínútur í að horfa á “The War on Democracy” og svo 53 mín.  í að horfa á “Globalisation: The new Rulers of the World”. Báðar myndirnar eru gerðar af blaðamanninum John Pilger sem hikar ekki við að benda á það sem miður fer hjá ríku ríkjunum og hvernig það kemur niður á fátækara fólki heimins. Báðar þessar myndir eru þannig að ég tek bara loforð af ykkur að horfa á þær, en segi ykkur ekki frá þeim meira. Annað hvort styrkja þær ykkur í skoðunum ykkar eða umturna þeim, því þetta er ekki ódýr áróður heldur vel unnar heimildarmyndir, þarna er fjölmiðlamaður á ferð sem spyr spurninganna sem alltaf ætti að spyrja, að minnsta kosti þar sem þær eiga heima.

Nóg komið í bili, fyrsta blogg sem lénsherra er hér með lokið.

Hafið það gott.

Lalli

Það er vitleysa að segja að það sé sárt að sakna, það er e.t.v. vont gott, en það er samt gott. Ég var núna á myspace-ferðalagi, eitthvað sem ég geri sára sjaldan, en það var ljúft og ég saknaði þess að geta ekki vitleysast með strumpum af fróni. Ef ég hefði ekki saknað þeirra hefði ég aldrei kíkt á síðurnar og brosað yfir því hvað þeir eru töff og miklir nördar.
Svo er líka gott að eiga hjá mér hérna úti besta vin, unnustu og tilvonandi barnsmóður í sömu manneskjunni. Jámm, fyrir þá sem ekki voru búnir að frétta af því þá eigum við Eyrún von á bumbusi í heiminn, eða núna er viðkomandi Bumbus, en verður svo sjálfstæður, lítill og sætur einstaklingur í byrjun október. Sem sagt spennandi tímar framundan.
-
Síðustu mánuði hef ég verið við og við skrifað greinar á politik.is, ekkert nema gott um það að segja - enda á maður að taka þátt í umræðunni ef maður hefur áhuga á henni.
En ég er oft í erfiðleikum með að setja greinarnar í rétt form, þær verða stundum hálf þurrar og leiðinlegar. En það kemur allt með æfingunni - áður en þið vitið af verð ég meistari!

Lalli

Þáttakendum á Ólympíuleikunum í sumar verður bannað að vera hafa á sér fána Tíbets hvort sem er á keppnissvæðinu eða í Ólympíuþorpinu og þar með talið í sínum herberjum.
Stundum er sagt að Ólympíuleikar og raunar íþróttir yfir höfuð, séu yfir pólitík hafin. Það þýði ekkert að draga Ólympíuhugsjónina niður á það lága plan sem stjórnmál manna eru, því sú dyggð að hlaupa í hringi, synda og stökkva sé ofar argaþrasi hversdagsins. Ekkert í heiminum stendur samt sem áður eitt og sér, óháð umhverfi sínu - allt er háð einhverju öðru og Ólympíuleikarnir eru ekki undanskildir. Þegar íþróttahátíð er haldin í ákveðnu landi, sama hvaða landi, undir leiðsögn leiðtoga þess lands, þá er ekki hægt að aðskilja hátíðina og þá sem að henni standa. Ef þeir kjósa að banna ákveðna uppröðun lita áprentað á efni vegna þeirra hugmynda sem þeir litir tákna - eru Ólympíuleikarnir pólitískir.
Auðvitað er svekkjandi fyrir íþróttamenn að þurfa að hlusta á okkur hin ræða um það hvort þeir eigi eða eigi ekki að taka þátt í leikunum. En þeir standa heldur ekki fyrir utan okkur hin og utan mannlegrar samkenndar vegna þess að þeir eru íþróttamenn. Auðvitað er svekkjandi að stefna að ákveðnu markmiði, ná því og svo gætu pólitíkusar ákveðið að maður fái ekki að komast að leiðarenda.
En þeir mega heldur ekki gleyma því að þeir eru fyrirmyndir, ef að þeir sætta sig við mannréttindabrot afhverju ættu ekki aðrir að gera það líka.

Lalli

Maður les það og heyrir frá Íslandi að frónverjar séu orðnir pirraðir á stjórnmálamönnunum sínum. Þetta er né ekkert eins dæmi, ég horfði á þátt í gær á ríkissjónvarpinu hérna í Austurríki þar sem fjallað var um leiðtogakrísu Evrópu, það vantar alvöru leiðtoga í stjórnmálin í álfunni. Ég held að þetta sé komið til vegna þess að það kerfi sem við búum við, var ekki hannað fyrir okkar tíma, þ.e. 21. öldina þar sem fólk er vel menntað og getur sjálft fundið upplýsingar um allt milli himins og jarðar. Við vitum flest öll töluvert margt um flesta hluti og lítum þess vegna síður á ákveðna einstaklinga sem “alvitra snillinga” sem eiga að redda hlutunum - okkur vantar frekar fyrirliða sem heldur hópnum saman og s.s. einn af okkur sem stýrir leiknum.

Á Íslandi var fólk pirrað yfir því að þingmenn réðu sér aðstoðarmenn, en í rauninni finnst mér furðulegt að aðstoðarmenn hafi ekki verið komnir fyrr til þeirra eða fleiri aðstoðarmenn verið til staðar fyrir þingflokkana. Þeir myndu og munu gera þingstarfið skilvirkara, þ.e.a.s ef þeir vinna störf sín vel. Að auki ætti svo að fækka þingmönnum e.t.v. niður í 43 og gera landið að einu kjördæmi, svo innan fárra ára verðum við komin með 5 menn á þingið í Brussel.
Núverandi kerfi var hvorki hannað fyrir Ísland þar sem sauðburðu og vertíð skipta ekki höfuðmáli og heldur ekki fyrir Ísland þar sem tekur aðeins 45 mín að ferðast landshorna á milli. Það að hafa 63 þingmenn í Reykjavík í nokkra mánuði og svo í fríi þess á milli “til að sinna kjördæmunum” á einfaldlega ekki við í dag.
Það væri einnig hægt að gera fleiri tilbreytingar til dæmis að ráðherrar hafi ekki fast sæti á þingi eins og sumstaðar er gert.

Þegar þessar breytingar fara í gegn ætti einnig að auka vald sveitarfélaganna og færa meira af þjónustu yfir til þeirra, þar af leiðandi þyrfti ríkið að gefa þeim eftir skatttekjur. Það myndi auðvelda almenning mikið að koma sínum sjónarmiðum á framfæri, auk þess sem fólk myndi vera áhugasamara um stjórnmál, þar sem það hefði meira að segja.

Er nokkurt vit í öðru en að breyta til í þessu 19. aldar kerfi sem að við búum við? Stjórnmálkerfi sem og stofnanir sem í því vinna eiga að vera í endalausri endurskoðun sem reynir að bæta þær, því eins og önnur sköpunarverk eru þau ekki fullkomin.

Lalli