Lárus, Eyrún og Ásthildur í Bandgasse

Sá sem les þennan pistil gerir það á eigin ábyrgð, hann inniheldur lýsingar sem gætu fara fyrir brjóstið á fólk sem heldur að hagkerfi (hér eftir nefnt kerfið) sé skapað af mönnum vildu samfélaginu vel, það er skapa af mönnum sem með því vildu koma sínum hagsmunum að.

—–

Ég á eitthvað erfitt með að einbeita mér þessa dagana, það versta er að það er ekki bara litla pabbarósin sem að stelur athygli pabba síns, heldur hugsa ég of mikið um kreppuna, kapitalisma, úrlausnir, vandamál, ómálefnalegt tuð, gróusögur, ónýt bankakerfi, ónýt myntkerfi - því miður þá skiljið þið hvert ég er að fara. Það er svo sem ekkert nýtt að ég hugsi um það sem er í gangi í heiminum, stjórnmál, mannlegt samfélag - heimsmálin. Það væri nú óeðlilegt að vera í stjórnmálafræðinámi án þess að hafa áhuga á umhverfinu sínu.

Umræðan á Íslandi finnst mér oft vera á svolítið lágu plani, fáir koma með hugmyndir og þeir sem koma með hugmyndir eru í raun og veru bara búnir að laga sínar hugmyndir um úrlausn kreppunnar að þeim hugmyndum sem þeir áttu fyrir krepppu. Sjálfstæðisfokkurinn vill starta kerfinu upp á nýtt, þessu sama sem kom okkur um koll, VG leggur til að við einangrum okkur og varar sérstaklega ESB og gjaldmiðilinum Evru, Framsókn reynir að eyðileggja sig og gengur bara nokkuð vel - enda er það ágætis lausn við ýmsum vanda þ.e. losna við Framsókn, Frjálslyndir þaga enda flytja útlendingar umvörpum úr landi og kreppan er ekki í sjávarútveginum. Hvað gerir Samfylkingin? Reynir að gera málamiðlanir, fara bil beggja og svo fara í ESB. Þar liggur klofningurinn í mér, sem situr í vegi fyrir því að ég vinni ritgerðir og nái fókus. Eigum við litla Ísland annað val en að gera málamiðlun, fá lán og reyna bara að gera betur í þetta skiptið? Vonandi hafa sem flestir sem þetta lesa séð Zeitgeist bæði fyrri og seinni myndina, kerfið sem að stjórnar þessu heimi er meingallað, ósanngjarnt og ósiðlegt. Ein besta og frumlegasta lausnin á vandamálinu væri án vafa að gerast tilraunasamfélag fyrir “The Venus Project”, en það er varla raunhæfur möguleiki, af ýmsum ástæðum eins og t.d. þeirri að ég ræð ekki einn og svo því að þeir sem ráða og eiga mikla peninga og þar af leiðandi hagsmuni að gæta í því samfélagi sem við nú búum í væru varla til í að fórna því bara til að leyfa hinum að líða betur - ef þeir vildu öllum vel væru þeir ekki svona valdamiklir og ríkir og fyrir löngu búnir að koma til móts við aðra. Samkeppni var lykilorðið og ef við pössum okkur ekki þá verður það ásamt græðgi aftur leiðarljós íslensk samfélags.

Ég er sem sagt að klofna, í mér eru tveir helmingar, þið ráðið hvorn þeirra þið teljið betri helminginn. Annar helmingur minn, þetta er líklega hvatvísi hluti minn, vill henda öllu því sem áður hefur verið, taka upp kerfi þar sem samvinna er leiðarljósið og raunverulegt jafnrétti, frelsi og systkinalag ræður ríkjum. Þessi helmingur vill róttæka breytingu, ekki bara lán eða einangrun í sama kerfi. Heldur umpólun, burtu með kerfið eins og það leggur sig. Hinn helmingurinn, e.t.v. sá leiðinlegri og jafnvel skynsamari, vill vegna þess að við erum bara peð stödd mitt í kerfi sem við ein getum ekki umturnað þó við myndum dissa það og búa til samfélag án gjaldmiðils þar sem fólk gerir hlutina vegna þess það vill gera þá en ekki þarf að gera þá. Vegna þess að við getum ekki ein og sér breytt lífi allra þeirra sem lifa í heiminum er skynsamlegra að vinna með þeim í að bæta þetta meingallaða kerfi sem sumir virðast halda að sé náttúrulögmál. Við vinnum í þessu meingallaðakerfi en breytum því innan frá, og vinnum saman með þeim sem þar eru og eru okkur sammála - þeir eru fleiri en margir vilja halda. Það er nefnilega svo sorglegt að meirihluti fólks fellur undir skilgreininguna sem almúgi: eignalaus og valdalaus vegna þess að fjármálakerfið endar alltaf þannig að örfáir græða meðan allir hinir aumingarnir tapa. Hversu margar kreppur það tekur fyrir fólk að skilja þetta er óvíst, en sem hluti af Evrópu erum við betur varin fyrir innlendum siðspilltum eiginhagsmunaseggjum og í fjöldanum er betra að vinna saman gegn kerfinu sem að kom okkur í þessa stöðu.

Það að umbylta Íslandi í flýti núna breytir heiminum að svo litlu leyti að það hefði ekki áhrif á heildarmyndina, en æ fleiri sjá nú hvernig veruleikinn er; lýðræðislega kjörnir fulltrúar fólksins reyna nú að bjarga risafyrirtækjum eins og bílaframleiðendum Þýskalands eða Simens hér í Austurríki. Bankar fá milljarða styrki í samfélögum þar sem ríkið hefur undanfarin ár dregið sig úr mörgum af sínum höfuðskyldum.

 Á meðan þurfum við að undirbúa okkur, vita hvað við viljum og vita að sama í hvaða dilkum sem við erum, hvort þeir heiti karl eða kona, Samfylking eða VG eða í þjóðernis og þjóðlanda dilka eins og Ísland, Austuríki eða Indland. Þá höfum við öll sömu vandamál og viljum öll það sama, réttlátt samfélag.

Kæru vinir, takk kærlega fyrir öll fallegu skilaboðin til okkar. Okkur þykir ótrúlega vænt um sjá hvað hún Ásthildur á marga vini sem hugsa til hennar og okkar. Litla prinsessan sefur og drekkur til skiptis og á stundum reynir hún að gera bæði í einu, á meðan hún vakir skoðar hún mömmu og pabba með stóru augunum sínum og hjalar fyrir þau - einhver hefur gefið henni ótrúlega fallega rödd.

Þetta fór allt af stað um klukkan 07 á laugardaginn, vatnið byrjaði að leka og ég hringdi upp á fæðingarstofu, þar var okkur ráðlagt að koma strax svo að við hringdum á sjúkraflutningamenn sem mættu galvaskir og fluttu okkur upp á Semmel Weiss Klinik. Á stofu 15 fékk Eyrún rúm og var skoðuð í bak og fyrir af ljósmóður og lækni: allt eðlilegt og rólegt. Klukkan 10 var Eyrún með 1 í útvíkkun en samdrættirnir enn frekar óreglulegir, um klukkan 11 var Eyrún með 2 í útvíkkun og komin regla á samdrættnina milli 11 og 12 fór allt af stað og klukkan 12.30 var Eyrún komin inn á fæðingarstofu með 8 í útvíkkun og klukkan 14.27 var Ásthildur komin í fangið á hetjunni henni mömmu sinni, sem vegna þess hversu allt gerðist hratt fékk enga deyfingu eða verkjalyf. Hratt og örugglega kom Ásthildur í heiminn og hratt og örugglega komumst við líka heim í kotið okkar, 12 klukkustundum eftir að allt fór af stað sátum við í stofunni heima og horfðum hálf-orðlaus á þessa litlu sætu stelpu.

Mig langar að segja ykkur svo ótalmargt um hana Ásthildi og það er alveg satt hjá ykkur hún er ótrúlega falleg - hún er eiginlega svo falleg að orðin sem maður skrifar um hana ná bara að lýsa broti af því hvernig hún er. Við eigum eftir að taka margar myndir af henni og setja inn á síðuna okkar og segja frá öllu sem hún gerir - en hún er alveg ótrúlega snjöll.

En enn og aftur takk fyrir hlýjar og fallegar kveðjur, takið þær bara líka til ykkar heim í kreppuna og hugsið frekar um hana Ásthildi litlu - hún veit ekki einu sinni hvað kreppa er og er engu að síður ótrúlega hamingjusöm. En kanski er það þess vegna, því það eru aðrir hlutir í heiminum mikilvægari.

Kossar og knús frá okkur öllum í Bandgasse.

Við komumst heil heim í Bandgasse, eins og venjulega var eitthvað smávegis að í fluginu en ég nenni ekki að blogga aftur um svoleiðis smáræði. Það eru miklu merkilegri hlutir að gerast í kringum um mig, það styttist og styttist í að ég verði pabbi. Á síðustu mánuðum hefur Eyrún breyst í móður, allir sem sjá hana sjá að hún er um það bil að að verða og í rauninni orðinn mamma, það sér það aftur á móti enginn á mér. Á mér verður engin greinileg breyting, það sér það enginn að ég er pabbi fyrr en ég geng rígmontinn með barnavagn niður Graben á sunnudegi, eða stend orðlaus á fæðingarheimilinu og sé tvær fallegustu manneskjur heimsins liggja saman eftir að hafa framkvæmt hálfgert kraftaverk. En mér er alveg sama þó að enginn sjái það á mér, ég get samt sem áður ekki beðið. Það er allt að verða tilbúið hjá okkur, ein IKEA ferð eftir og þá er heimilið tilbúið fyrir Bumbulínu.

Annars var ég næstum því búinn að gleyma því hvað mér líður vel hérna í Bandgasse, ég fann það bara þegar ég gekk inn eftir stressandi ferðadag, við vorum kominn heim. Líklegast væri það sama tilfinning á Íslandi ef við ættum okkar heimili þar, það er óneytanlega þægilegt að það taki bara 20 mínútur að komast í algjöra sveit, hafa allstaðar fjöll og hafið. Það verður ljómandi að flytja aftur heim, en það verður ekki strax.

Þessi dagur er víst sá síðast þar sem alvöru sumar ræður ríkjum í Vín, síðan tekur haustið við. Haustið er fallegur tími, þá kemur kyrrð og smá kuldi og við brotthvarf hitans fær fólk orku til að hugsa og í rólegheitum hlaða orkuna.

Núna er kominn smá rythmi á lífið aftur eftir sumarvinnubrjálæðið, þá gefst manni tími til þess að blogga meira. Það gerum við Eyrún líka, bráðum ætla ég að skrifa færslu um óþolaidi Kapitalista sem í kreppu breytast algjörlega, en meira um það síðar.

Kveðjur úr Vín,

Lalli

Við erum komin heim, reyndar fyrir margt löngu eða e.t.v. ekki löngu en a.m.k. nokkrum dögum. Við komum heim eftir ævintýra ferðalag a la Iceland Express, þar sem við fengum tölvupóst ca. 19 klst fyrir brottför sem sagði okkur frá því að við myndum ekki lenda Akureyri eins og fyrirhugað var heldur Egilstöðum og okkur yrði svo komið til Akureyrar með rútum. Það var nú ekkert stórmál, enda smá fórn fyrir lengingu flugbrautarinnar á Akureyri og bættar samgöngur á landsbyggðinni. Óneitanlega leiðinlegt að hafa þrisvar reynt að lenda á Akureyri og bara einu sinni tekist. Rétt um það bil hálftíma fyrir lendingu á Egilstöðum fengum við þær fréttir að annar hreyfill vélarinnar væri bilaður og því yrðum við að lenda á Keflavík. Ekki af öryggisástæðum heldur þeirri ástæðu að þar voru mennirnir sem gætu gert við vélina, en þessi viðgerð átti að taka 2-3 daga samkvæmt því sem flugþjónninn sagði okkur, síðan bætti hann því við að við myndum fá frekari upplýsingar inni í Flugstöð Leifs Eiríkssonar. Engar upplýsingar var þar að fá, aðeins bláir plastmiðar merktir “IGS Transfer ticket”, við reyndum allt hvað við gátum hringdum jafnvel í þjónustuver Iceland Express, en þar mætti manni hið ágæta viðhorf “kúnninn er asni sem segir já við bulli”. Eftir u.þ.b. 40 mínútur af bið í Leifsstöð kom tilkynning í kallkerfið að við mættum fá okkur að borða í Kaffiteríunni og brottför yrði eftir aðrar 40 mínútur. Þegar við höfðum snætt Sómasamlokur röltum við að hliði nr. 4 en þar var engann að finna, en fyrir utan stóð vél sem verið var að gera við. Aha! Þannig var þetta þá, við vorum flutt til Keflavíkur til þess að hægt væri að gera við bilunina og flytja síðan farþegana sem áttu pantað far til Danmerkur með sömu vél síðar. Einfalt og skiljanlegt, þó það sé leiðinlegt að bíða. En afhverju í andskotanum var einfaldlega ekki hægt að segja okkur þetta. Í staðin fyrir að búa til bull sögu um að þetta tæki nokkra daga og síðan segja okkur ekki neitt! Við kynntumst álíka skorti á upplýsingum að hálfu Flugleiða í vetur þegar við vorum veðurteppt í Frankfurt. Þá biðum við í einhverja 9 tíma og á tveggja tíma fresti var okkur sagt að þetta yrði skoðað, en með því að fara inn á netið á komumst við að því að flugið okkar hafði verið fellt niður vegna veðurs löngu áður. Við biðum og biðum eftir því að fá að vita hvort við Flugleiðir útveguðu okkur hótelherbergi, en á endanum létu starfsmenn flugleiða sig hverfa og við stóðum klukkan 21.00 í Frankfurt og vissum lítið sem ekkert. Þarna hefði verið frábært að fá að vita að þeir ætluðu sér aldrei að aðstoða okkur og fresta fluginu um 24 tíma.

Upplýsingar eru sem sagt gulls ígildi þegar kemur að samskiptum við flugfélög, en það er eins með upplýsingar flugfélaga og gull - það er ekki auðfinnanlegt.

Að öllu tuði slepptu þá er yndislegt að vera komin heim, Bumbulína dafnar og við Eyrún erum kát og hress. Ég er meira að segja búinn að veiða, sleppa og missa fisk og við búin að hafa það ljómandi fínt.

heyrumst, sjáumst og allt það,

Lalli

Undarlegt hvað svona lítil kríli eru fljót að sameina foreldrana, bumbulína er ekki einu sinni kominn í heiminn og pabbinn og mamman komin með sömu bloggsíðu - vonandi tekst henni ekki að koma okkur í krumpugalla í stíl alveg strax.

Þar sem ég hef aldrei áður bloggað á svona flottri síðu á það eftir að taka mig tíma að aðlagast herlegheitunum, fluttur úr .blogspot.com kofaskrípli í privat-lénshöll.net. Það lýður nú e.t.v. samt ekki á löngu þar til ég breytist í lénsherra og umtruna öllu hérna, geri þetta svolítið strákalegra, hauskúpa hér, fótbolti þar og þessháttar. Og þó ætli það nokkuð? Hauskúpur teljast seint minn stíll. Annarrs ætti ég ekkert að ybba gogg, í krónískum hlýrabol eftir óvarlegt sólbað/skólabókarlestur og rauður eftir því.

En talandi um rautt. Ég hef verið að skoða síðu sem heitir freedocumentaries.org, þar sem maður getur horft á pólitískar heimildarmyndir ókeypis og með góðri samvisku þar sem að síðan passar að allt sé löglegt. Ég get ekki annað en beðið ykkur um að taka fyrst ca. 90 mínútur í að horfa á “The War on Democracy” og svo 53 mín.  í að horfa á “Globalisation: The new Rulers of the World”. Báðar myndirnar eru gerðar af blaðamanninum John Pilger sem hikar ekki við að benda á það sem miður fer hjá ríku ríkjunum og hvernig það kemur niður á fátækara fólki heimins. Báðar þessar myndir eru þannig að ég tek bara loforð af ykkur að horfa á þær, en segi ykkur ekki frá þeim meira. Annað hvort styrkja þær ykkur í skoðunum ykkar eða umturna þeim, því þetta er ekki ódýr áróður heldur vel unnar heimildarmyndir, þarna er fjölmiðlamaður á ferð sem spyr spurninganna sem alltaf ætti að spyrja, að minnsta kosti þar sem þær eiga heima.

Nóg komið í bili, fyrsta blogg sem lénsherra er hér með lokið.

Hafið það gott.

Lalli

Það er vitleysa að segja að það sé sárt að sakna, það er e.t.v. vont gott, en það er samt gott. Ég var núna á myspace-ferðalagi, eitthvað sem ég geri sára sjaldan, en það var ljúft og ég saknaði þess að geta ekki vitleysast með strumpum af fróni. Ef ég hefði ekki saknað þeirra hefði ég aldrei kíkt á síðurnar og brosað yfir því hvað þeir eru töff og miklir nördar.
Svo er líka gott að eiga hjá mér hérna úti besta vin, unnustu og tilvonandi barnsmóður í sömu manneskjunni. Jámm, fyrir þá sem ekki voru búnir að frétta af því þá eigum við Eyrún von á bumbusi í heiminn, eða núna er viðkomandi Bumbus, en verður svo sjálfstæður, lítill og sætur einstaklingur í byrjun október. Sem sagt spennandi tímar framundan.
-
Síðustu mánuði hef ég verið við og við skrifað greinar á politik.is, ekkert nema gott um það að segja - enda á maður að taka þátt í umræðunni ef maður hefur áhuga á henni.
En ég er oft í erfiðleikum með að setja greinarnar í rétt form, þær verða stundum hálf þurrar og leiðinlegar. En það kemur allt með æfingunni - áður en þið vitið af verð ég meistari!

Lalli