Lárus, Eyrún og Ásthildur í Bandgasse

Sá sem les þennan pistil gerir það á eigin ábyrgð, hann inniheldur lýsingar sem gætu fara fyrir brjóstið á fólk sem heldur að hagkerfi (hér eftir nefnt kerfið) sé skapað af mönnum vildu samfélaginu vel, það er skapa af mönnum sem með því vildu koma sínum hagsmunum að.

—–

Ég á eitthvað erfitt með að einbeita mér þessa dagana, það versta er að það er ekki bara litla pabbarósin sem að stelur athygli pabba síns, heldur hugsa ég of mikið um kreppuna, kapitalisma, úrlausnir, vandamál, ómálefnalegt tuð, gróusögur, ónýt bankakerfi, ónýt myntkerfi - því miður þá skiljið þið hvert ég er að fara. Það er svo sem ekkert nýtt að ég hugsi um það sem er í gangi í heiminum, stjórnmál, mannlegt samfélag - heimsmálin. Það væri nú óeðlilegt að vera í stjórnmálafræðinámi án þess að hafa áhuga á umhverfinu sínu.

Umræðan á Íslandi finnst mér oft vera á svolítið lágu plani, fáir koma með hugmyndir og þeir sem koma með hugmyndir eru í raun og veru bara búnir að laga sínar hugmyndir um úrlausn kreppunnar að þeim hugmyndum sem þeir áttu fyrir krepppu. Sjálfstæðisfokkurinn vill starta kerfinu upp á nýtt, þessu sama sem kom okkur um koll, VG leggur til að við einangrum okkur og varar sérstaklega ESB og gjaldmiðilinum Evru, Framsókn reynir að eyðileggja sig og gengur bara nokkuð vel - enda er það ágætis lausn við ýmsum vanda þ.e. losna við Framsókn, Frjálslyndir þaga enda flytja útlendingar umvörpum úr landi og kreppan er ekki í sjávarútveginum. Hvað gerir Samfylkingin? Reynir að gera málamiðlanir, fara bil beggja og svo fara í ESB. Þar liggur klofningurinn í mér, sem situr í vegi fyrir því að ég vinni ritgerðir og nái fókus. Eigum við litla Ísland annað val en að gera málamiðlun, fá lán og reyna bara að gera betur í þetta skiptið? Vonandi hafa sem flestir sem þetta lesa séð Zeitgeist bæði fyrri og seinni myndina, kerfið sem að stjórnar þessu heimi er meingallað, ósanngjarnt og ósiðlegt. Ein besta og frumlegasta lausnin á vandamálinu væri án vafa að gerast tilraunasamfélag fyrir “The Venus Project”, en það er varla raunhæfur möguleiki, af ýmsum ástæðum eins og t.d. þeirri að ég ræð ekki einn og svo því að þeir sem ráða og eiga mikla peninga og þar af leiðandi hagsmuni að gæta í því samfélagi sem við nú búum í væru varla til í að fórna því bara til að leyfa hinum að líða betur - ef þeir vildu öllum vel væru þeir ekki svona valdamiklir og ríkir og fyrir löngu búnir að koma til móts við aðra. Samkeppni var lykilorðið og ef við pössum okkur ekki þá verður það ásamt græðgi aftur leiðarljós íslensk samfélags.

Ég er sem sagt að klofna, í mér eru tveir helmingar, þið ráðið hvorn þeirra þið teljið betri helminginn. Annar helmingur minn, þetta er líklega hvatvísi hluti minn, vill henda öllu því sem áður hefur verið, taka upp kerfi þar sem samvinna er leiðarljósið og raunverulegt jafnrétti, frelsi og systkinalag ræður ríkjum. Þessi helmingur vill róttæka breytingu, ekki bara lán eða einangrun í sama kerfi. Heldur umpólun, burtu með kerfið eins og það leggur sig. Hinn helmingurinn, e.t.v. sá leiðinlegri og jafnvel skynsamari, vill vegna þess að við erum bara peð stödd mitt í kerfi sem við ein getum ekki umturnað þó við myndum dissa það og búa til samfélag án gjaldmiðils þar sem fólk gerir hlutina vegna þess það vill gera þá en ekki þarf að gera þá. Vegna þess að við getum ekki ein og sér breytt lífi allra þeirra sem lifa í heiminum er skynsamlegra að vinna með þeim í að bæta þetta meingallaða kerfi sem sumir virðast halda að sé náttúrulögmál. Við vinnum í þessu meingallaðakerfi en breytum því innan frá, og vinnum saman með þeim sem þar eru og eru okkur sammála - þeir eru fleiri en margir vilja halda. Það er nefnilega svo sorglegt að meirihluti fólks fellur undir skilgreininguna sem almúgi: eignalaus og valdalaus vegna þess að fjármálakerfið endar alltaf þannig að örfáir græða meðan allir hinir aumingarnir tapa. Hversu margar kreppur það tekur fyrir fólk að skilja þetta er óvíst, en sem hluti af Evrópu erum við betur varin fyrir innlendum siðspilltum eiginhagsmunaseggjum og í fjöldanum er betra að vinna saman gegn kerfinu sem að kom okkur í þessa stöðu.

Það að umbylta Íslandi í flýti núna breytir heiminum að svo litlu leyti að það hefði ekki áhrif á heildarmyndina, en æ fleiri sjá nú hvernig veruleikinn er; lýðræðislega kjörnir fulltrúar fólksins reyna nú að bjarga risafyrirtækjum eins og bílaframleiðendum Þýskalands eða Simens hér í Austurríki. Bankar fá milljarða styrki í samfélögum þar sem ríkið hefur undanfarin ár dregið sig úr mörgum af sínum höfuðskyldum.

 Á meðan þurfum við að undirbúa okkur, vita hvað við viljum og vita að sama í hvaða dilkum sem við erum, hvort þeir heiti karl eða kona, Samfylking eða VG eða í þjóðernis og þjóðlanda dilka eins og Ísland, Austuríki eða Indland. Þá höfum við öll sömu vandamál og viljum öll það sama, réttlátt samfélag.

Loksins er ég búin að koma mér í að skrifa smá inn hérna. Við erum búin að vera alveg á fullu með seinustu daga en mest bara í því að hafa það gott. Mamma og Margrét eru komnar og farnar en það var alveg yndislegt að hafa þær hjá okkur. Amman tók sig vel út með fyrsta barnabarnið og fannst Ásthildi alveg ofsalega gott að kúra hjá henni, eins og öllum hinum.

Ég vona að þið séuð ekki búin að gefast upp á okkur en ég tafðist líka svo því við erum búin að taka svo margar myndir af krúsinni að það var svo erfitt að velja og vinna myndirnar. Við fjölskyldan fengum nefninlega snemmbúna jólagjöf sem var Canon 1000D myndavél eins og þessa

Þegar við sáum hvað Geiri tók flottar myndir af Ásthildi og hversu mikill munur var á myndunum þá fundum við þá lausn á “vandamálinu” og settum bara saman jólagjafapeningana okkar og afmælispeningana mína. Svo var akkúrat þessi myndavél á tilboði þannig að þetta smellpassaði í böddjettið. Okkur fannst nú hálf erfitt samt að kaupa okkur svona dýrann hlut í miðri kreppu en gátum huggað okkur við að vera búin með jólagjafapakkann handa okkur. Svo við vorum í rauninni að spara….hmm…eða hvað?

En ég er búin að ná að setja nokkrar myndir inn frá viku fjögur sem eru teknar á nýju vélina. Það eiga enn eftir að koma fleiri myndir inn í viku þrjú því þar setti ég svo fáar inn í flýti. Svo eru fullt af myndum enn í vélinni sem ég er ekki byrjuð að skoða einu sinni þannig að þið eigið gott í vændum í sárabót fyrir þessa löngu bið. Ég ætla ekki að lofa að láta ykkur ekki bíða svona lengi aftur því ég er ekki viss um að ég geti staðið við það en ég skal reyna mitt besta.

Við erum búin að panta flug heim og lendum í Keflavík kl 4 þann 16. des. Víhhí, ég kemst semsagt heim fyrir afmælið mitt. Við erum að pæla að fara ekki með hana í 3 flug sama daginn. Hanna frænka var búin að lofa okkur að gista hjá sér og erum við að pæla í að þiggja það góða boð. Fara svo norður fyrir 19. Jeijj ég er farin að hlakka til. Við eigum svo flug aftur til Vínar 12. jan þannig að við verðum alveg í góðann tíma heima og náum að knúsa alla mikið og fast.

Annars segjum við bara ofsalega gott, Ásthildur litla er alltaf jafn dugleg og góð. Hún gaf mömmu sinni stórt bros áðan sem bræddi hana alveg. Úff hvernig á maður eftir að geta verið “vond góður” við hana og sagt nei? Sem betur fer þarf ekki að láta reyna á það alveg strax. Svo er kreppan búin að hafa þau góðu áhrif á mig að ég bakaði tvöfalda uppskrift af pabbasnúðum í gær og gerði rice krispies kökur svo ekki þurfi að eyða peningum í bakaríið. Svo keyptum við líka um 2,5 kíló af hakki á tilboði í búðarferðinni okkar á mánudaginn og húsmóðirin tók sig til og gerði kjötfars úr helmingnum og frysti. Nú þarf ég bara að finna rabbabara og gera sultu og þá get ég eldað kjötbollur með brúnni sósu með rabbabarasultu og kartöflumús, mmmm ég fæ alveg vatn í munninn við tilhugsunina.

Jæja ég ætla ekki að hafa þetta lengra núna, takk allir fyrir innlitin og kommentin. Gaman að sjá að þið fylgist með okkur.

Þangað til næst,

Eyrún

Við komumst heil heim í Bandgasse, eins og venjulega var eitthvað smávegis að í fluginu en ég nenni ekki að blogga aftur um svoleiðis smáræði. Það eru miklu merkilegri hlutir að gerast í kringum um mig, það styttist og styttist í að ég verði pabbi. Á síðustu mánuðum hefur Eyrún breyst í móður, allir sem sjá hana sjá að hún er um það bil að að verða og í rauninni orðinn mamma, það sér það aftur á móti enginn á mér. Á mér verður engin greinileg breyting, það sér það enginn að ég er pabbi fyrr en ég geng rígmontinn með barnavagn niður Graben á sunnudegi, eða stend orðlaus á fæðingarheimilinu og sé tvær fallegustu manneskjur heimsins liggja saman eftir að hafa framkvæmt hálfgert kraftaverk. En mér er alveg sama þó að enginn sjái það á mér, ég get samt sem áður ekki beðið. Það er allt að verða tilbúið hjá okkur, ein IKEA ferð eftir og þá er heimilið tilbúið fyrir Bumbulínu.

Annars var ég næstum því búinn að gleyma því hvað mér líður vel hérna í Bandgasse, ég fann það bara þegar ég gekk inn eftir stressandi ferðadag, við vorum kominn heim. Líklegast væri það sama tilfinning á Íslandi ef við ættum okkar heimili þar, það er óneytanlega þægilegt að það taki bara 20 mínútur að komast í algjöra sveit, hafa allstaðar fjöll og hafið. Það verður ljómandi að flytja aftur heim, en það verður ekki strax.

Þessi dagur er víst sá síðast þar sem alvöru sumar ræður ríkjum í Vín, síðan tekur haustið við. Haustið er fallegur tími, þá kemur kyrrð og smá kuldi og við brotthvarf hitans fær fólk orku til að hugsa og í rólegheitum hlaða orkuna.

Núna er kominn smá rythmi á lífið aftur eftir sumarvinnubrjálæðið, þá gefst manni tími til þess að blogga meira. Það gerum við Eyrún líka, bráðum ætla ég að skrifa færslu um óþolaidi Kapitalista sem í kreppu breytast algjörlega, en meira um það síðar.

Kveðjur úr Vín,

Lalli

Það er búið að vera margt í gangi hjá okkur Bumbulínu þessa dagana. Við fórum fjölskyldan saman í mæðraskoðun á fimmtudaginn og ljósmóðirin varð rosalega skotin í Bumbulínu, sagði að hún væri fyrirmyndarbarn og passleg í alla staði. Við vissum það nú áður en við fórum í skoðunina en það er alltaf gott að fá staðfestingu á því frá “fagmanni” í svoleiðis málum Við fórum svo seinna um daginn í sónar og Ragnheiður læknir var líka rosalega ánægð með Bumbuskottið okkar, sagði að hún væri alveg eins og hún á að vera á þessum tíma. Hún var líka alveg viss um að Bumbulína er stelpa þannig að ég þori nokkurnveginn að prjóna bleika peysu fyrir hana. En auðvitað er okkur alveg sama um hvort þetta er Bumbulína eða Bumbus, bara að það komi heilbrigt út úr bumbunni, það er fyrir öllu.

Svo er ég búin að vera að reyna að skrá mig á atvinnuleysisbætur því það eru ekki til neinar bætur fyrir konur sem eru óléttar/ófrískar/þungaðar/barnshafandi/vanfærar (við íslendingar eigum svo frábær orð yfir þetta ástand) og eru orðnar þreyttar en ekki veikar, geta svosem alveg unnið en það er ekki alveg optimal. Þannig að svo við færum ekki alveg á kúpuna þá ætla ég að reyna að fá smá pening frá ríkinu til að hjálpa okkur að brúa þessa 2 mánuði þangað til að ég fæ fæðingarorlof. Það er bara að reynast flóknara og erfiðara en mér hefði órað, vegna þessa að ég er námsmaður þá á ég eiginlega bara ekki rétt á neinu og má bara lifa á loftinu ef ég fæ ekki vinnu á sumrin. Reglurnar eru semsagt þannig að til að fá 100% bætur þá þarftu að vera búinn að vera í 100% í 1 ár. En þar sem ég er námsmaður og búin að vera það frá því að ég varð 6 ára þá á ég hvergi á lífsleiðinni ár þar sem ég var í 100% vinnu og hvað þá á seinustu 36 mánuðum. Maður má semsagt geyma “bótaréttinn” í 36 mánuði ef maður er námsmaður. Þannig að ég réttsvo næ að skrapa saman 12 vikum á seinustu 3 árum þar sem ég var samfellt nota bene í 100% vinnu, maður má ekki nota nokkar vikur þetta ár og setja saman við vikurnar sem maður vann árið á undan. Þessar 12 vikur gefa mér 25% bótarétt sem er eitthvað í kringum 1000 kall á dag. Víhhí. Ef ég ætti ekki heima hjá mömmu og pabba og ætti ekki svona duglegann mann þá yrði ég held ég að læra að ljóstillífa.

Ég held að það sé alveg ljóst að það er ekki hægt að lifa á sósíalnum á Íslandi. Þetta er ekki alveg hræðilegt fyrir mig því að ég á góða að en hugsa sér fyrir þá sem hafa það ekki svo gott og nú þegar bankarnir eru búinir að loka búðinni hjá sér þá get ég vel skilið að fólk nái ekki endum saman. Hmm erum við ein af ríkustu þjóðum í heimi og förum svona með námsmennina okkar og litla mannin?

Jæja áfram með smjörið, ég er nefninlega búin að brasa margt meira á seinustu 2 dögum. Ég fór loksins í sjónmælingu og komst að því að ég er komin með - 0,75 og -1. Það hlaut að koma að þessu, hélt kannski að ég yrði svarti sauðurinn eða gyllta svínið forever í þessari fjölskyldu og fengi aldrei gleraugu. En ég er búin að velja mér þessi fínu gleraugu með glimmeri á hliðunum Það fer að styttast í myndastund hér á vefnum þannig að ég skelli þá kannski nokkrum myndum inn af gripnum.

Það er nú ekki margt fleira sem við vorum að brasa við stelpurnar, ég var aðeins að ýkja hérna áðan, ég fór bara í klippingu í gær og er orðin rosalega fín.

Nú er bara málið að hvíla sig í dag og prjóna, kannski hlusta aðeins á Fritz Wunderlich syngja Im wunderschönen monat mai e. Schumann. Ég mæli með því á svona fallegum degi.

Þá er helmingurinn af Íslandsdvölinni okkar þetta sumar liðinn. Ég og Bumbulína erum búnar að vera duglegar að vinna á Lyfjadeildinni með Mömmu/Ömmu. Núna erum við að reyna eftir bestu getu að vera sem rólegastar svo við fáum alveg örugglega ferðaleyfi heim í september. Ég hef nú samt alveg nóg af verkefnum, þarf að vera dugleg að prjóna heimferðarfötin fyrir Bumbulínu, lesa allar íslensku jólabækurnar sem ég get ekki tekið með mér út, blogga, sofa því ég býst ekki við því að sofa mikið á næstunni og njóta lífsins. Lalli er búinn að vera rosalega duglegur að vinna og er eiginlega alltaf í vinnunni eða að hjálpa í Klettaborginni eða Eyrarlandsveginum.

Við erum búin að hafa það gott í júlí, Lára, Hrafnkell, Margrét og Daníel komu öll norður helgina sem við komum og við höfðum það gott saman fjölskyldan. Svo var ættarmót í fjölskyldunni hans Lalla eina helgina í júlí, þar voru allir afkomendur Ömmu Hönnu samankomnir. Það var alveg æðislega gaman að hitta alla og vera saman þá helgi. Helga og Ragnar komu eitt kvöldið til okkar í kaffiboð og við bumburnar fengum að blaðra og blaðra um allt og ekkert sem tengist því að vera með bumbuskott í bumbunni, úff hvað það var notalegt. Svo er Þórný komin til landsins og það er búið að vera yndislegast í heimi að dandalast með henni, fara í flottasta kaffiboð sem ég veit um til hennar og blaðra um allt sem við höfum verið að gera seinustu árin. Svo gott að koma aftur í Eikarlundinn sem var nú hálfgert annað heimili mitt þegar ég var yngri.

Planið fyrir ágúst er að hvíla mig og klára öll verkefnin mín, fara svo suður 23. ágúst með mömmu og eyða seinustu vikunni í ágúst á Eyrarbakka með Mömmu og Pabba og vonandi einhverjum fleirum úr fjölskyldunni, svo koma allir allavegana á föstudeginum og við ætlum að vera saman aftur fjölskyldan helgina áður en við fljúgum út. Svo er brottför heim 2. september.

Nú er ég búin að brjóta ísinn aftur og á þá vonandi auðveldara með að blogga meira. Þarf að setja eina góða bumbulínumynd hérna inn fljótlega.

Til hamingju með afmælið besta besta stóra systir, vonandi hefuru það gott í dag bestasta. Hlakka til að sjá þig næst.

Kv, Eyrún og Bumbulína

Við erum komin heim, reyndar fyrir margt löngu eða e.t.v. ekki löngu en a.m.k. nokkrum dögum. Við komum heim eftir ævintýra ferðalag a la Iceland Express, þar sem við fengum tölvupóst ca. 19 klst fyrir brottför sem sagði okkur frá því að við myndum ekki lenda Akureyri eins og fyrirhugað var heldur Egilstöðum og okkur yrði svo komið til Akureyrar með rútum. Það var nú ekkert stórmál, enda smá fórn fyrir lengingu flugbrautarinnar á Akureyri og bættar samgöngur á landsbyggðinni. Óneitanlega leiðinlegt að hafa þrisvar reynt að lenda á Akureyri og bara einu sinni tekist. Rétt um það bil hálftíma fyrir lendingu á Egilstöðum fengum við þær fréttir að annar hreyfill vélarinnar væri bilaður og því yrðum við að lenda á Keflavík. Ekki af öryggisástæðum heldur þeirri ástæðu að þar voru mennirnir sem gætu gert við vélina, en þessi viðgerð átti að taka 2-3 daga samkvæmt því sem flugþjónninn sagði okkur, síðan bætti hann því við að við myndum fá frekari upplýsingar inni í Flugstöð Leifs Eiríkssonar. Engar upplýsingar var þar að fá, aðeins bláir plastmiðar merktir “IGS Transfer ticket”, við reyndum allt hvað við gátum hringdum jafnvel í þjónustuver Iceland Express, en þar mætti manni hið ágæta viðhorf “kúnninn er asni sem segir já við bulli”. Eftir u.þ.b. 40 mínútur af bið í Leifsstöð kom tilkynning í kallkerfið að við mættum fá okkur að borða í Kaffiteríunni og brottför yrði eftir aðrar 40 mínútur. Þegar við höfðum snætt Sómasamlokur röltum við að hliði nr. 4 en þar var engann að finna, en fyrir utan stóð vél sem verið var að gera við. Aha! Þannig var þetta þá, við vorum flutt til Keflavíkur til þess að hægt væri að gera við bilunina og flytja síðan farþegana sem áttu pantað far til Danmerkur með sömu vél síðar. Einfalt og skiljanlegt, þó það sé leiðinlegt að bíða. En afhverju í andskotanum var einfaldlega ekki hægt að segja okkur þetta. Í staðin fyrir að búa til bull sögu um að þetta tæki nokkra daga og síðan segja okkur ekki neitt! Við kynntumst álíka skorti á upplýsingum að hálfu Flugleiða í vetur þegar við vorum veðurteppt í Frankfurt. Þá biðum við í einhverja 9 tíma og á tveggja tíma fresti var okkur sagt að þetta yrði skoðað, en með því að fara inn á netið á komumst við að því að flugið okkar hafði verið fellt niður vegna veðurs löngu áður. Við biðum og biðum eftir því að fá að vita hvort við Flugleiðir útveguðu okkur hótelherbergi, en á endanum létu starfsmenn flugleiða sig hverfa og við stóðum klukkan 21.00 í Frankfurt og vissum lítið sem ekkert. Þarna hefði verið frábært að fá að vita að þeir ætluðu sér aldrei að aðstoða okkur og fresta fluginu um 24 tíma.

Upplýsingar eru sem sagt gulls ígildi þegar kemur að samskiptum við flugfélög, en það er eins með upplýsingar flugfélaga og gull - það er ekki auðfinnanlegt.

Að öllu tuði slepptu þá er yndislegt að vera komin heim, Bumbulína dafnar og við Eyrún erum kát og hress. Ég er meira að segja búinn að veiða, sleppa og missa fisk og við búin að hafa það ljómandi fínt.

heyrumst, sjáumst og allt það,

Lalli

Það var náttúrulega æðislegt að við komumst loksins í úrslitin og rosalega gaman að geta haft smá stemmingu á úrslitakvöldinu. Við buðum íslensku krökkunum til okkar og það var rosa stuð hjá okkur. Leiðinlegt bara hvað það var sjaldan sem við fengum stig, en við stóðum okkur samt rosalega vel, það er bara erfitt að keppa við austrið. En það er kannski allt í lagi, afhverju mega þau ekki standa sig vel? Uppáhaldslagið mitt fyrir utan íslenska var lagið frá Úkraínu, var frekar fúl að það hefði ekki bara unnið. Mér fannst lagið frá Rússunum ekki svo fínt. Úff ég er að hlusta á rússalagið núna á youtube frá undanúrslitunum og metrókallinn er nú bara nokkuð vel falskur. En jæja það er nú ekki hægt að gráta þetta meira, við verðum bara að halda áfram að taka þátt og vera með stemmarann á lofti. ÁFRAM ÍSLAND.

Annars er ég ennþá kvefuð og fór þess vegna ekki með í vorferðina hjá Íslendingafélaginu í dag. Mega fúlt, en ég fæ að fara í kvöld og hitta Önnu Bryndísi vinkonu mína og knúsa hana aðeins í staðinn. Ég ætla bara að hafa það notalegt í dag og prjóna. Ég er orðin alveg handavinnu óð, kláraði húfuna í gær og nú er það bara að byrja á treflinum. Ég ætla svo að taka myndir af þessu og setja hérna inn. Þetta er bara svo gaman, líka í fyrsta skipti sem ég er að gera eitthvað sem ég get svo hugsað mér að nota.

Ég hugsa að það stefni samt allt í það að ég geti ekki farið í skólann á morgun:( ég get lítið sungið með svona stíflað nef. Þó svo að það sé nú voðalega lítið á röddinni.

En við fórum á föstudaginn í 20.vikna skoðunina og þá leit allt svona glimrandi vel út. Sónarkallinn var bara rosa skotinn í krúttinu okkar sem við vorum líka, við brostum alveg hringinn allann daginn eftir skoðunina. Ohh þetta er svo góð tilfinning, ég get bara varla beðið eftir því að fá barnið í hendurnar. En tíminn er nú búinn að vera fljótur að líða hingað til og hann verður örugglega áfram fljótur að líða, Hanna og Dóri fara að koma til okkar, svo eru bara prófin og svo förum við heim. Svo verður tíminn örugglega ekki lengi að líða heima, alltaf svo margt að gera og gott fólk til að vera í kringum. Svo kemur september og þá er bara mánuður til stefnu og við höfum fullt að gera þá að undirbúa komu erfingjans. Víhhí.

En ég ætla að koma mér vel fyrir uppí sófa og horfá Gilmore og prjóna.

Bestu kveðjur frá Vínarborg

Eyrún og Bumbulína

Ég er ekki frá því að málfari mínu, stíl og stafsetningu hafi hrakað á þessum vetrum hér í Vínarborg. Scheiße! En sem betur fer hefur mér farið fram í þýsku á þessum tíma, annað væri nú líka lélegt.

Ég veit að það má ekki alltaf leggja saman tvo hluti og fá óhjákvæmilega út þann þriðja, en á sama tíma og íslenskunni hefur hrakað og eftir því sem ég hef verið lendur hérna úti, þá fækkar að sama skapi þeim sem heimsækja síðuna mína. En það þýðir ekki að gráta það, enda fullorðnast ég sem aldrei fyrr þessa dagana orðinn íbúðareigandi og margt merkilegra á leiðinni.

kv.
Lalli

Þá er það yfirstaðið, prófið fór vel fram snemma á þriðjudagsmorguninn eða réttara sagt kl 10. Þetta var alveg svolítið erfitt, var svo stressuð daginn áður, mikið til útaf því að ég var búin að ákveða að vakna kl 6 til að ég yrði almennilega vöknuð í röddinni. Til að vakna svona snemma varð ég náttúrulega að fara snemma að sofa. Var komin upp í rúm um 9 - hálf 10 en gat engann veginn róað mig niður. Hjartað hamaðist og sama hvað ég gerði þá varð ég ekki einu sinni syfjuð. Ég hlustaði á hugleiðslu, ég hlustaði á slökun með Guðjóni Bergmann og ég hlustaði á Harry Potter bók Audiobook nr. 6. Lalli sagði mér sögu um litlu bláu flugvélina, en ekkert gerðist. Hann meira að segja las fyrir mig úr Harry Potter sem hann er að lesa en ég náði ekki að sofna. Seinast þegar ég man var kl orðin hálf 1 og ég orðin ennþá meira stressuð því núna fengi ég svo stuttan svefn. En þetta hafðist einhvernveginn, ég náði að sofna og vaknaði eldhress kl 6 um morguninn.

Ég gleymdi krananum á þegar við fórum út og við vorum komin út á lestarstöð þegar ég fattaði það og Lalli greyið þurfti að hlaupa heim til að slökkva á honum. Sem betur fer fór ekkert uppúr en það munaði litlu.

Ég var svo númer 4 í röðinni. Söngurinn gekk vel, veit samt alveg vitleysurnar mínar og var ekkert rosalega ánægð með dýptina mína, svona snemma á morgnana er dýptin mín ekki sú besta, oftast meira loft einhvernveginn. En allavegana gekk þetta alltsaman, ég söng 1 aríu og 2 ljóð. Úff var alveg rosalega fegin þegar þetta var búið en upptakan klikkaði, batteríið var búið þrátt fyrir að ég hafi skipt um batterí um morguninn,hef tekið ónýtt batterí í staðin fyrir nýtt…arg!

Við vorum 7 sem tókum þetta próf í ár, þannig að þetta var ekki svo langt. Eftir prófið ráðfæra prófessorarnir sig saman, en allir söngprófessorarnir eru að dæma í prófinu. Hver og einn gefur hverjum nemanda einkunn sem er svo sett saman í eina einkunn. Svo fær maður bara að vita strax hvað maður fékk í einkunn.

Ég fékk 1 eða Sehr gut eða hæstu mögulegu einkunn á 1. diplómaprófinu mínu.

Ég er auðvitað alveg rosalega ánægð með það og ég er að gera mér meira og meira grein fyrir því með tímanum sem líður. Það er alltaf gaman að vera að standa sig vel í því sem maður tekur sér fyrir hendur.

Við vorum tvö sem fengum 1, ég og Pauli sem er tenór frá Tirol og er mjög hress. Hann og Jóni eru miklir vinir og Jóni er alltaf að kenna honum skemmtilega íslensku og hann hefur mikinn áhuga á því að læra. Hann segir til dæmis alltaf við mig þegar við hittumst eða þegar hann hefur samband við mig í gegnum sms eða síma: Heyrðu gamla. Og í smsinu var það skrifað herdö gamla sem var krúttlegt og ekki fjarri lagi. En hann átti einkunnina vel skilið. Hinir fengu á bilinu 2 - 3 held ég og allir náðu sem var mjög gott og ánægjulegt.

Svo er hún Lára besta komin til okkar í heimsókn og við erum búin að reyna að hafa það gott miðað við hrikalega hitann sem er hérna. Það er klárlega ekki íslenskt veðurfar hér á meginlandinu og við íslendingar erum ekki hannaðir fyrir svona mollu. En við látum það nú ekki aftra okkur…verðum þá bara í sundi eða að flatmaga í grasinu.

Annars eru það bara tæpar 2 vikur í lendingu á Akureyrinni góðu.

Veriði hress, ekkert stress, bless.

Eyrún

Jæja þá eru kosningar yfirstaðnar og júró líka. Jafn dapurlegar voru niðurstöðurnar í hjá báðum.

Það er mér ótrúlegt hversu mörg atkvæði sjálfstæðið fær aftur og aftur. En það munaði litlu núna og það er greinilegt að fólk er orðið þreytt, allavegana meiri en helmingur því að stjórnin er ekki einu sinni með helming þjóðarinnar á bak við sig. Mér þykir eiginlega hlægilegt að gáfað og þroskað fólk (sem ég geri nú ráð fyrir að sé í báðum þessum flokkum en kannski er það barnalegt af mér að gera ráð fyrir því) sjái ekki ruglið í því að reyna að stjórna landi með 1 manns meirihluta og 48,3 % á bak við sig. Það sem ég vona núna er eiginlega að þeir haldi áfram þessu rugli, framsókn ennþá svo veik að hún þorir ekki að taka neina afstöðu og missir enn meiri trúverðugleika og stjórnin falli eftir eins stuttan tíma og mögulegt er og það verði kosið aftur. Þá látum við sjallana heyra það að við viljum ekki þessa endalausu eiginhagsmunasemi og peningagræðgi.

Hvað er stjórnin búin að gera fyrir ungt fólk á leið útí lífið? Allavegana eins og staðan er í dag er ég ofboðslega ánægð yfir því að vera að læra hér úti í Vínarborg því hér fæ ég allavegana nægilega framfærslu á mánuði. Er það eðlilegt að land sem stærir sig af því að vera með ríkustu löndum í heimi styðji námsmenn sína aðeins með lánum? Peningum sem þú þarft að borga til baka en samt máttu ekki fá eins mikið og þú þarft á mánuði. Þannig að í ofan á lag að vera í fullu námi sem þú verður að verður að vera í til að fá lán, þarft að ná 75% af því námi til að fá eitthvað borgað, þá verðuru að vinna fyrir þér í hlutavinnu til að ná endum saman og enda ekki með mörg hundruð þúsund króna yfirdrátt eftir háskólanám. Frábært nesti útí lífið…vera með ca. 3 milljónir á bakinu í námslán eftir þriggja ára nám + feitann yfirdrátt. Svo er það spurningin um húsnæði, ekki komast allir að á stúdentagarða og hvað er þá í stöðunni? Leiguverðið á Landinu er nú ekki það hagstæðasta þannig að margir fara út í það að taka 100% lán á fyrstu íbúðinni og eru þá komin með nokkuð góða greiðslubyrði á mánuði. En þetta þykir sjálfstæðinu algjörlega eðlilegt og langar meira að segja að setja á skólagjöld svo að við fátæku námsmennirnir getum haldið lífeyrissjóðnum þeirra uppi.

Framlög ríkisins til skólanna hafa verið stóraukin en til að ná árangri dugar það ekki eitt og sér. Til þess að það takist þurfa nemendur að taka í auknum mæli þátt í kostnaði við nám sitt. Öflugt menntakerfi þarf að vera sameiginlegt verkefni ríkis, nemenda og atvinnulífs. Landsfundur bendir á mikilvægi þess að lánastofnanir veiti lán fyrir skólagjöldum enda er nám ekki einungis fjárfesting samfélagsins heldur einnig einstaklinga.
(tekið 14.5.07 af http://www.xd.is/xd/2007/landsfundur/?ew_news_onlyarea=&ew_news_onlyposition=3&cat_id=53459&ew_3_a_id=276450 )  

Svona er staðan eftir 12 ára stjórnarsamstarf framsóknar og sjálfstæðisins. Ég held að þeir sem kunna að reikna og prófa við þetta dæmi að þá sjái þeir fljótt að það gengur ekki upp. Enda hefur stjórnin ekki verið að styðja við fólkið í landinu heldur fáa vini kvótakerfisins og ríka fólkið. Ég er mjög svekkt og gæti skrifað hér fleiri fleiri dæmi um hvers vegna ég er ósátt við ríkisstjórnina, til dæmis Landsbyggðarpólitík, endalausa höfuðborgarstefnu í þessu landi, það er auðvitað bara óþarfi og algjör fásinna að vestfirðingar vilji fá malbikaða vegi og hvað þá tvíbreitt malbik og landsbyggðin er endalaust að breka um einhver göng. En höfuðborgarbúar verða auðvitað ekkert nema fúlir ef þeir komast ekki á undir hálf tíma útí náttúruna og þá á sko líka að vera allt til staðar, en engum dettur í huga að fólk þurfi að búa þarna allt árið um kring. Svo má líka ræða um Jafnréttismál, er eðlilegt að árið 2007 séu týpísk kvennastörf ennþá verr metin fjárhagslega en týpísk karlastörf (þá meina ég þau störf þar sem hlutfallslega fleiri konur eru í stéttinni en karlar). Þar finnst mér karlar eigi að taka persónulega á sig ábyrgðina því að enn þann dag í dag eru það karlar sem sitja við stjórnvölinn (og ef það er kona sem reynir að fá að stjórna þá er endalaust grafið undan trúverðugleika hennar meira en öðrum stjórnendum (körlum), sem dæmi má taka Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur) og leiðrétta þetta ójafnvægi í eitt skipti fyrir öll.

Úff…Mig langar ekki að svekkja mig lengur á svona stjórnunarháttum. Eitt að lokum…vissuð þið að græðgi er ein af 7 dauðlegu syndunum, en umhyggja og samhyggð eru hjá flestum flokkaðar sem dyggðir.

Frelsi, jafnrétti og systralag í stað eiginhagsmunasemi. Samfylkingin lengi lifi.