Lárus, Eyrún og Ásthildur í Bandgasse

Klukkan sjö að morgni 4. október 2008 vaknaði ég eins og oft áður og þurfti á klósettið. Þegar ég skreið aftur upp í rúm til Lalla byrjaði ég að leka. Ég var þá nokkuð viss um að fæðingin væri að fara af stað en þorði samt ekki að vona það því það þýddi að litli gullmolinn okkar myndi líta dagsins ljós innan 24 stunda. Vegna þess sem ég var búin að heyra um að naflastrengurinn gæti fallið fram fyrir höfuðið ef líknarbelgurinn spryngi og barnið væri ekki fullskorðað þorði ég ekki að standa upp og sendi Lalla í sturtu og að hringja upp á klínikuna. Þau bentu okkur á að hringja í sjúkraflutningamenn sem voru svo komnir á milli átta og hálf 9. Þeir náðu mér á endanum liggjandi niður stigann í hálfgerðum hjólastól því sjúkrabörurnar komust ekki inn í íbúðina svo var ég flutt á sjúkrabörurnar niðri og færð inn í bíl. Ofsalega var ég fegin þegar ég var kominn upp á Semmelweis og komin í rúmið. Ég hélt að það væri ekki svona rosalega óþægilegt að vera fluttur með sjúkrabíl en það má bæta því við að ég var með byrjandi hríðarverki og að pissa á mig. Það hefur kannski eitthvað spilað inn í.

Þegar búið var að skoða mig af ljósmóður og fæðingarlæknirinn var búinn að segja okkur að vera alveg róleg, að hún gæti komið í dag, á morgun eða þess vegna hinndaginn, sem ég held að hafi nú ekki verið alveg rétt, fór ég að hugsa um að ég hefði nú átt að taka prjónana mína með og spurði Lalla hvort hann hefði nú ekki tekið eitthvað með sér að lesa. Það hafði hann heldur ekki gert en svo var raunin að við þurftum líka ekkert á því að halda. Ég fékk að fara á klósettið eftir skoðunina því hún var alveg skorðuð og þá leið mér miklu betur. Þá fór ég í mónitor í hálf tíma og voru verkirnir mildir og óreglulegir. Eftir mónitorinn reyndi ég að gera eins og allar fæðingarbækurnar voru búnar að segja mér að gera að hreyfa mig og vera lóðrétt því það flýtti mikið fyrir fyrsta stigi fæðingarinnar. Við fórum fram og ég ætlaði að finna mér eitthvað smá að borða af morgunverðarhlaðborðinu. Ljósmóðirin var mikið að ýta því að mér því þetta gæti tekið svo langann tíma og ég gæti örugglega ekki borðað neitt eftir nokkra klukkutíma og þá yrði ég svo orkulítil. Ég gat ekki hugsað mér að borða en fékk mér smá eplasafa sem við höfðum sjálf tekið með okkur. Til að láta tímann líða reyndum við Lalli að hlusta saman á Harry Potter á iPodnum sem þegar við hugsum til baka var eitt af því fyndnasta sem við gerðum í þessum prósess. Það var ekki alveg að virka því verkirnir voru alltaf að verða verri og verri. Ég fór aftur í mónitor um hálf 11 og voru þá verkirnir orðnir eitthvað reglulegri og útvíkkunin komin í 2 cm. Þá lagði ljósmóðirin til að ég færi í sturtu til að reyna að láta mér líða betur og reyna að slaka aðeins á því það var ég ekki að geta og spenntist mikið upp við hverja hríð. Ég gerði það og reyndi að láta mér líða aðeins betur í sturtunni. Fyndið hvað maður veit ekkert hvernig maður tekst á við svona aðstæður því ég hélt að ég myndi aldrei vera svona hávær en ég bara gat ekki annað en öskrað og hljóðað af sársauka þegar ég var komin í sturtuna. Mér fannst einhvernveginn verkurinn vera stöðugur og sama hversu djúpt ég andaði varð hann ekkert betri. Ljósmóðurinni var greinilega ekki alveg sama þegar ég var farin að láta svona kröftulega í mér heyra og sagði mér að koma úr sturtunni. Ég hafði varla tíma til að þurrka mér, setti handklæði á hausinn og fór rennandi blaut í náttserkinn sem ég fékk á sjúkrahúsinu. Þá spurði hún mig hvort ég vildi ekki bara fá mænudeyfingu sama þótt ég hefði sagt henni fyrr um daginn að ég ætlaði að reyna að gera þetta án verkjalyfja. Sú hugsun var löngu horfin úr mínum huga og ég var til í að gera flest allt til að losna við þessa gríðarlegu verki. Þá ákvað hún að skoða mig og athuga hvort að útvíkkunin væri ekki komin ca. upp í 4 til að ég gæti farið inn á fæðingarherbergið og fengið deyfinguna. Í ljós kom að útvíkkunin var komin upp í 8 cm og hún húrraði mér í hvelli í hjólastól og inn í Kreisssaal þar sem við fengum sér herbergi og sér ljósmóður sem sá bara um okkur. Þar sem fyrsta stig fæðingarinnar var svona langt komið þá var orðið of seint að setja upp mænudeyfinguna þannig að við Bumbulína þurftum bara að herða okkur og komast saman í gegnum þetta án allrar hjálpar frá verkjalyfjum. Það var um hálf eitt sem ljósmóðirin sagði mér að ég mætti byrja að rembast en frá því að ég fór í sturtuna var ég komin með þessa þvílíku rembingsþörf sem erfitt er að láta undan. Þess vegna var ofboðslega gott að mega loksins láta undan þörfinni. Þetta gekk samt allt frekar hægt og ljósmóðirin fylgdist vel með hjartslættinum hjá Bumbulínu og hvaða áhrif hríðarnar voru að hafa á hana. Þeim var held ég ekki alveg farið að lítast á blikuna þegar ég var búin að vera að rembast í um klukkutíma og ákváðu að gefa mér hríðaraukandi dripp því hún var ekkert komin lengra niður í fæðingarveginn. Greyið var einhvernveginn föst í grindinni og komst ekki almennilega niður. Þegar drippið var komið upp fór þetta allt betur af stað og klukkan 14:27 kom Ásthildur litla í heiminn.