Lárus, Eyrún og Ásthildur í Bandgasse

Sá sem les þennan pistil gerir það á eigin ábyrgð, hann inniheldur lýsingar sem gætu fara fyrir brjóstið á fólk sem heldur að hagkerfi (hér eftir nefnt kerfið) sé skapað af mönnum vildu samfélaginu vel, það er skapa af mönnum sem með því vildu koma sínum hagsmunum að.

—–

Ég á eitthvað erfitt með að einbeita mér þessa dagana, það versta er að það er ekki bara litla pabbarósin sem að stelur athygli pabba síns, heldur hugsa ég of mikið um kreppuna, kapitalisma, úrlausnir, vandamál, ómálefnalegt tuð, gróusögur, ónýt bankakerfi, ónýt myntkerfi - því miður þá skiljið þið hvert ég er að fara. Það er svo sem ekkert nýtt að ég hugsi um það sem er í gangi í heiminum, stjórnmál, mannlegt samfélag - heimsmálin. Það væri nú óeðlilegt að vera í stjórnmálafræðinámi án þess að hafa áhuga á umhverfinu sínu.

Umræðan á Íslandi finnst mér oft vera á svolítið lágu plani, fáir koma með hugmyndir og þeir sem koma með hugmyndir eru í raun og veru bara búnir að laga sínar hugmyndir um úrlausn kreppunnar að þeim hugmyndum sem þeir áttu fyrir krepppu. Sjálfstæðisfokkurinn vill starta kerfinu upp á nýtt, þessu sama sem kom okkur um koll, VG leggur til að við einangrum okkur og varar sérstaklega ESB og gjaldmiðilinum Evru, Framsókn reynir að eyðileggja sig og gengur bara nokkuð vel - enda er það ágætis lausn við ýmsum vanda þ.e. losna við Framsókn, Frjálslyndir þaga enda flytja útlendingar umvörpum úr landi og kreppan er ekki í sjávarútveginum. Hvað gerir Samfylkingin? Reynir að gera málamiðlanir, fara bil beggja og svo fara í ESB. Þar liggur klofningurinn í mér, sem situr í vegi fyrir því að ég vinni ritgerðir og nái fókus. Eigum við litla Ísland annað val en að gera málamiðlun, fá lán og reyna bara að gera betur í þetta skiptið? Vonandi hafa sem flestir sem þetta lesa séð Zeitgeist bæði fyrri og seinni myndina, kerfið sem að stjórnar þessu heimi er meingallað, ósanngjarnt og ósiðlegt. Ein besta og frumlegasta lausnin á vandamálinu væri án vafa að gerast tilraunasamfélag fyrir “The Venus Project”, en það er varla raunhæfur möguleiki, af ýmsum ástæðum eins og t.d. þeirri að ég ræð ekki einn og svo því að þeir sem ráða og eiga mikla peninga og þar af leiðandi hagsmuni að gæta í því samfélagi sem við nú búum í væru varla til í að fórna því bara til að leyfa hinum að líða betur - ef þeir vildu öllum vel væru þeir ekki svona valdamiklir og ríkir og fyrir löngu búnir að koma til móts við aðra. Samkeppni var lykilorðið og ef við pössum okkur ekki þá verður það ásamt græðgi aftur leiðarljós íslensk samfélags.

Ég er sem sagt að klofna, í mér eru tveir helmingar, þið ráðið hvorn þeirra þið teljið betri helminginn. Annar helmingur minn, þetta er líklega hvatvísi hluti minn, vill henda öllu því sem áður hefur verið, taka upp kerfi þar sem samvinna er leiðarljósið og raunverulegt jafnrétti, frelsi og systkinalag ræður ríkjum. Þessi helmingur vill róttæka breytingu, ekki bara lán eða einangrun í sama kerfi. Heldur umpólun, burtu með kerfið eins og það leggur sig. Hinn helmingurinn, e.t.v. sá leiðinlegri og jafnvel skynsamari, vill vegna þess að við erum bara peð stödd mitt í kerfi sem við ein getum ekki umturnað þó við myndum dissa það og búa til samfélag án gjaldmiðils þar sem fólk gerir hlutina vegna þess það vill gera þá en ekki þarf að gera þá. Vegna þess að við getum ekki ein og sér breytt lífi allra þeirra sem lifa í heiminum er skynsamlegra að vinna með þeim í að bæta þetta meingallaða kerfi sem sumir virðast halda að sé náttúrulögmál. Við vinnum í þessu meingallaðakerfi en breytum því innan frá, og vinnum saman með þeim sem þar eru og eru okkur sammála - þeir eru fleiri en margir vilja halda. Það er nefnilega svo sorglegt að meirihluti fólks fellur undir skilgreininguna sem almúgi: eignalaus og valdalaus vegna þess að fjármálakerfið endar alltaf þannig að örfáir græða meðan allir hinir aumingarnir tapa. Hversu margar kreppur það tekur fyrir fólk að skilja þetta er óvíst, en sem hluti af Evrópu erum við betur varin fyrir innlendum siðspilltum eiginhagsmunaseggjum og í fjöldanum er betra að vinna saman gegn kerfinu sem að kom okkur í þessa stöðu.

Það að umbylta Íslandi í flýti núna breytir heiminum að svo litlu leyti að það hefði ekki áhrif á heildarmyndina, en æ fleiri sjá nú hvernig veruleikinn er; lýðræðislega kjörnir fulltrúar fólksins reyna nú að bjarga risafyrirtækjum eins og bílaframleiðendum Þýskalands eða Simens hér í Austurríki. Bankar fá milljarða styrki í samfélögum þar sem ríkið hefur undanfarin ár dregið sig úr mörgum af sínum höfuðskyldum.

 Á meðan þurfum við að undirbúa okkur, vita hvað við viljum og vita að sama í hvaða dilkum sem við erum, hvort þeir heiti karl eða kona, Samfylking eða VG eða í þjóðernis og þjóðlanda dilka eins og Ísland, Austuríki eða Indland. Þá höfum við öll sömu vandamál og viljum öll það sama, réttlátt samfélag.

Loksins er ég búin að koma mér í að skrifa smá inn hérna. Við erum búin að vera alveg á fullu með seinustu daga en mest bara í því að hafa það gott. Mamma og Margrét eru komnar og farnar en það var alveg yndislegt að hafa þær hjá okkur. Amman tók sig vel út með fyrsta barnabarnið og fannst Ásthildi alveg ofsalega gott að kúra hjá henni, eins og öllum hinum.

Ég vona að þið séuð ekki búin að gefast upp á okkur en ég tafðist líka svo því við erum búin að taka svo margar myndir af krúsinni að það var svo erfitt að velja og vinna myndirnar. Við fjölskyldan fengum nefninlega snemmbúna jólagjöf sem var Canon 1000D myndavél eins og þessa

Þegar við sáum hvað Geiri tók flottar myndir af Ásthildi og hversu mikill munur var á myndunum þá fundum við þá lausn á “vandamálinu” og settum bara saman jólagjafapeningana okkar og afmælispeningana mína. Svo var akkúrat þessi myndavél á tilboði þannig að þetta smellpassaði í böddjettið. Okkur fannst nú hálf erfitt samt að kaupa okkur svona dýrann hlut í miðri kreppu en gátum huggað okkur við að vera búin með jólagjafapakkann handa okkur. Svo við vorum í rauninni að spara….hmm…eða hvað?

En ég er búin að ná að setja nokkrar myndir inn frá viku fjögur sem eru teknar á nýju vélina. Það eiga enn eftir að koma fleiri myndir inn í viku þrjú því þar setti ég svo fáar inn í flýti. Svo eru fullt af myndum enn í vélinni sem ég er ekki byrjuð að skoða einu sinni þannig að þið eigið gott í vændum í sárabót fyrir þessa löngu bið. Ég ætla ekki að lofa að láta ykkur ekki bíða svona lengi aftur því ég er ekki viss um að ég geti staðið við það en ég skal reyna mitt besta.

Við erum búin að panta flug heim og lendum í Keflavík kl 4 þann 16. des. Víhhí, ég kemst semsagt heim fyrir afmælið mitt. Við erum að pæla að fara ekki með hana í 3 flug sama daginn. Hanna frænka var búin að lofa okkur að gista hjá sér og erum við að pæla í að þiggja það góða boð. Fara svo norður fyrir 19. Jeijj ég er farin að hlakka til. Við eigum svo flug aftur til Vínar 12. jan þannig að við verðum alveg í góðann tíma heima og náum að knúsa alla mikið og fast.

Annars segjum við bara ofsalega gott, Ásthildur litla er alltaf jafn dugleg og góð. Hún gaf mömmu sinni stórt bros áðan sem bræddi hana alveg. Úff hvernig á maður eftir að geta verið “vond góður” við hana og sagt nei? Sem betur fer þarf ekki að láta reyna á það alveg strax. Svo er kreppan búin að hafa þau góðu áhrif á mig að ég bakaði tvöfalda uppskrift af pabbasnúðum í gær og gerði rice krispies kökur svo ekki þurfi að eyða peningum í bakaríið. Svo keyptum við líka um 2,5 kíló af hakki á tilboði í búðarferðinni okkar á mánudaginn og húsmóðirin tók sig til og gerði kjötfars úr helmingnum og frysti. Nú þarf ég bara að finna rabbabara og gera sultu og þá get ég eldað kjötbollur með brúnni sósu með rabbabarasultu og kartöflumús, mmmm ég fæ alveg vatn í munninn við tilhugsunina.

Jæja ég ætla ekki að hafa þetta lengra núna, takk allir fyrir innlitin og kommentin. Gaman að sjá að þið fylgist með okkur.

Þangað til næst,

Eyrún