Lárus, Eyrún og Ásthildur í Bandgasse

“It’s the end of the world as we know it” þessi lína sönglaði aftur og aftur í hausnum mínum á mánudaginn þegar “Lehman Brothers” fór á hausinn, síðast þegar að ég bloggaði var ég mjög nálægt því að skrifa um Kreppu-kapitalista sem að hlaupa undir pilsfald ríkisins þegar það kólnar á mörkuðunum. En svo fannst mér það ekki passa inní bloggfærsluna um bumbulínu, sem dansaði fyrir pabba sinn í gær þegar hann lofaði að segja henni frá indíánum og fleiri merkilegum hlutum í þessum heimi.

En svo er það varla viðeigandi að skjóta á Kapitalista á þessum síðustu og verstu tímum, markaðarnir virðast að hruni komnir og allskonar merkilegir peningamenn vita ekkert hvað þeir eiga að gera, að ráðast að þeim núna er svipað og að kæra ljósmæður, kvelja dýr og yfirleitt koma illa fram við þá sem að geta ekki varið sig. Ég efast reyndar ekki um að Kapitalistar myndu sparka í ketti og nýta sér bága stöðu annara til að græða, það er svona nokkur vegnin í þeirra stefnu - þeir hæfustu lifa af og allt það. En það væri ekki í mínum anda að taka upp þeirra aðferðir og sparka í þá, nú þegar þeir liggja ótrúlega vel við höggi. Það er munurinn á okkur og þeim, fyrir þeim er gróðinn höfðumarkmið og það skiptir litlu máli hvernig hann kemur til. Reyndar tók ég eftir því að þau línurit sem sett eru upp þessa dagana ná flest ekki lengra aftur en 2005 og sína uppganginn til 2007 og svo ná línurnar aftur niður að því sem þær voru 2005 - var 2005 svo hræðilegt ár? Eða hversu langt sem menn reyna að fara aftur, hjálpar það okkur ekki bara við að komast með lappirnar niður á jörðina. Ná ágætistaki á raunveruleikanum og halda fastar í það núna heldur en við höfum áður gert. Satt best að segja held ég að vesturlönd hafi gott af “kreppu”, sem ýmsir segja að sé reyndar aðeins hjá sérstökum gerðum af bönkum. Kanski fær þessi kreppa okkur til þess að hætta að einblína á gróða á hinum og þessum mörkuðum og flytja fókusinn yfir á alvöru gæði - gera okkar umhverfi betra þ.e. koma börnunum okkar á betri stað en við erum á. Ísland fór ekki úr því að vera eitt fátækasta land Evrópu yfir í að vera eitt það ríkasta á ca. 90 árum vegna þess að bankarnir okkar skiluðu svo gríðarlegum arði eða vegna þess að forstjóri Eimskips fékki milljarða í laun. Skólakerfið varð betra, börnin vissu meira ergó fullorðið fólk framtíðarinnar vissi meira og þannig stóð samfélagið sig betur. Við gætum öll vitað svo miklu meira, sem sýnir sig einna helst í því hvernig við rekum samfélagið okkar. Dæmi: Í staðin fyrir að prenta ljóð eftir skáld er sett fram hugmynd um að reisa styttu af því, með hvoru er skáldi sýnd meiri virðing - að lesa ljóð þess eða gera eftirmynd af útliti þess?

Mig vantar að komast í skóla, fá nýjar hugmyndir og rifja upp gamlar, sem betur fer er stutt þar til skólinn byrjar og ég ætti í rauninni að vera að vinna að verkefni en ekki blogga.

Kreppa er bara hugarástand og tækifæri til að breyta því sem miður fór. Endilega nýtið það.

Lalli 

This entry was posted on Miðvikudagur, september 17th, 2008 at 1:28 pm and is filed under Jafnaðarmaðurinn, Neminn, Stjórnmálafræðingurinn, Strákurinn. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.