Lárus, Eyrún og Ásthildur í Bandgasse

Við Eyrún erum bæði búin í prófunum, já og Bumbulína líka sem hjálpaði mömmu sinni í sínum prófum og gaf pabba sínum kraft til að klára 4 próf á 2 dögum. Núna tekur við rólegheita tími í Vínarborg með afslöppun, Sveinn kemur til okkar og tekur við íbúðinni í sumar og passar hana fyrir okkur. Rólegheitin byrja nú samt ekki fyrr en á mánudaginn, fyrst er eftir eitt stykki úrslitaleikur í EM í fótbolta; Spánn vs. Þýskaland. Algjör draumaúrslitaleikur - borgin verður full af syngjandi kátu fólki. Stemningin í borginni hefur verið góð þá daga sem leikirnir í Vín hafa verið, sérstaklega þegar austurríska liðið lék sína leiki, fólk kom hægt og bítandi út úr skelinni sinni og þorði að sýna tilfinningar og hveta sína menn. Hámarki náði það þegar allir biðu eftir sigri á Þjóðverjum í síðasta leiknum, jafnvel fjölmiðill eins og Der Standard sem venjulega er bara kaldhæðinn gagnvart þjóðarstolti og þessháttar hlutum birti grein á forsíðunni sem einfaldlega “warum wir gewinnen” minnir mig. En fyrir lítinn munn austurrískra var þýskt stál of stór biti. Þrátt fyrir það var fólk ánægt með sitt lið, a.m.k. að mestu leiti og fólk stóð á bak við “strákana sína” - sem er nýlunda í austurrískri fótboltamenningu, a.m.k. þess tíma sem við höfum verið hér.

Skemmtilegasta stemningin var samt þegar Tyrkir og Króatar áttust við í 8-liða úrslitum, ég man ekki hvernig hlutföll þessara þjóðarbrota eru, hvort að í borginni séu 50.000 Króatar og 40.000 Tyrkir. Innflytjendur af 1.-3. kynslóð sem óku um götur bæjarins flautandi og veifandi fánum, en komu svo saman í hverfinu þar sem flest þeirra búa 16. hverfi. Ég fæ alltaf einhverja jákvæða tilfinningu þegar fólk eins og þessir innflytjendur fá tækifæri til að gleðjast og vera miðpunktur jákvæðrar athygli í fjölmiðlum.

En úrslitaleikurinn er eftir og ekkert annað hægt að gera samgleðjast þeim sem komust í úrslit og vona að Spánn vinni! Austurríkismenn taka því illa ef að Þjóðverjar (Piefke!) verða Evrópumeistar í Vínarborg, rígurinn á milli stál risans og jóðlandi dversins er óneytanlega til staðar. Þeir austurrísku kunna ekki alveg að vera litla landið, á meðan að Þjóðverjar eru 90. milljónir eru Austurríkismenn aðeins 9. milljónir og þrátt fyrir það hafa þeir ekki áttað sig á íslenska “miðað við höfðatölu” trixinu - heldur reyna þeir að rífa kjaft og verða svo fúlir ef þeir tapa. Á þýsku sjónvarpsstöðinni ZDF-dokukanal var í gær, mynd sem hét Schweiz und Österreich A-Z, þar var talið upp allt það jákvæða um Svissarana og svo þegar röðin kom að Austurríki var fjallað um sjálfsmorðstíðni og skellt fram tilvitnunum frægs fólks sem flestar tóku á því neikvæða/kaldhæðnislega um Austurríki. Tvær þeirra voru nokkuð góðar, fyrst ein frá Beethoven þar sem hann sagði að Austurríkismenn myndu aldrei gera uppreisn ef þeir ættu bjór og pylsur! En svo kom líklega skíringin á því afhverju Þjóðverjum líkar svona “illa” við jóðlandi smá-granna sinn. Austurríkismönnum tókst nefnilega að gera Beethoven í augum sögunnar að Austurríkismanni en Hitler að Þjóðverja - og þar liggur hundurinn grafinn.

 Kveðjur úr Vín,

Lalli

This entry was posted on Laugardagur, júní 28th, 2008 at 1:30 pm and is filed under Strákurinn, Vínarborgarinn. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.